×
Triton (maan)

Triton (Grieks: Τρίτων; ook Neptunus I) is die grootste maan van die planeet Neptunus en die eerste maan van dié planeet wat ontdek is. Dit is die sewende grootste maan in die Sonnestelsel.

Triton

’n Voyager 2-fotomosaïek van Triton se sub-Neptunus-halfrond.
Ontdekking
Ontdek deur William Lassell
Datum 10 Oktober 1846
Alternatiewe nameNeptunus I
Wentelbaaneienskappe
Semihoofas 354 759 km
Wentelperiode −5,876854 dae
(retrograad)
Hellingshoek 129,812° (tot ekliptika)
156,885° (tot Neptunus se ewenaar)
129,608° (tot Neptunus se wentelbaan)
Satelliet van Neptunus
Fisiese eienskappe
Gem. radius 1353,4 ± 0,9 km
(0,2122 aardradiusse)
Oppervlakte 23 018 000 km2
Volume 10 384 000 000 km3
Massa 2,14×1022 kg
(0,003 59 aardmassas)
Gem. digtheid 2,061 g/cm3
Oppervlak-
aantrekkingskrag
0,779 m/s2
Ontsnapping-
snelheid
1,455 km/s
Rotasieperiode Sinchronies
Sideriese
rotasieperiode
5 d, 21 h, 2 min, 53s
Ashelling 0
Temperatuur 38 K
Skynmagnitude 13,47
Absolute magnitude −1,2
Atmosfeer
Oppervlakdruk 1,4–1,9 Pa
(1/70 000 van die oppervlakdruk op Aarde)
Samestelling Stikstof; metaanspore.
’n Kunstenaarsvoorstelling van ’n uitsig oor die oppervlak van Triton met Neptunus (regs) en die Son (links bo) op die agtergrond.

William Lassell het die maan op 10 Oktober 1846 ontdek, 17 dae ná die ontdekking van dié planeet Neptunus deur Johann Gottfried Galle. Dit is die enigste groot maan in die Sonnestelsel met ’n retrograde wentelbaan (in die teenoorgestelde rigting as waarin sy planeet draai). Vanweë sy retrograde beweging en sy samestelling soortgelyk aan dié van Pluto, word geglo Triton is ’n dwergplaneet wat uit die Kuipergordel aangetrek is. Dit het ’n oppervlak van hoofsaaklik bevrore stikstof, ’n kors van waterys, ’n ysagtige mantel en ’n groot kern van rots en metaal. Die kern maak twee derdes van sy totale massa uit. Die gemiddelde digtheid is 2,061 g/cm3, wat ’n samestelling van sowat 15-35% waterys weerspieël.

Triton is een van die min mane in die Sonnestelsel wat sover bekend geologies aktief is (die ander is Jupiter se mane Io en Europa, en Saturnus se Enkelados en Titaan). As gevolg hiervan is sy oppervlak relatief jonk, met min duidelik sigbare kraters. Ingewikkelde kriovulkaniese en tektoniese terreine dui op ’n ingewikkelde geologiese geskiedenis. ’n Deel van die oppervlak het geisers wat veredelde stikstofgas vrystel, en dit dra by tot ’n klein stikstofatmosfeer minder as 1/70 000 van die druk van die Aarde se atmosfeer op die seevlak. Dit is die tweede grootste maan in verhouding tot sy moederplaneet, naas die Aarde se Maan.

Inhoud

William Lassell.

Triton is op 10 Oktober 1846 deur die Britse sterrekundige William Lassell ontdek, net 17 dae ná die ontdekking van Neptunus. Hy het die ontdekking gedoen met ’n 61 cm-teleskoop wat hy self gebou het.

Lassell was ’n brouer van beroep en het in 1820 spieëls vir sy amateurteleskope begin maak. Toe John Herschel hoor Neptunus is ontdek, het hy aan Lassell geskryf en voorgestel hy soek na moontlike mane. Lassell het dit gedoen en Triton agt dae later ontdek. Lassell het beweer hy het ringe ook waargeneem. Hoewel later bevestig is dat Neptunus ringe het, is hulle so dof en donker dat dit te betwyfel is of Lassell hulle sou kon sien.

Die maan is genoem na Triton, ’n god van die see wat in die Griekse mitologie die seun was van Poseidon (die Griekse weergawe van die Romeinse god Neptunus) en Amphitrite. Die naam is eerste voorgestel deur Camille Flammarion in sy boek van 1880, Astronomie Populaire, en is baie dekades later eers amptelik aanvaar.

Tot met die ontdekking van Neptunus se tweede maan, Nereid, in 1949 is algemeen na Triton verwys as "Neptunus se maan". Lassell het nie aan sy ontdekking ’n naam gegee nie, maar later die naam "Huperion" voorgestel. Dit is egter voorheen deur John Herschel gekies vir die agtste maan van Saturnus toe hy dit ontdek het.

Triton is uniek in die Sonnestelsel vanweë sy retrograde wentelbaan. Die meeste van die buitenste onreëlmatige mane van Jupiter en Saturnus het ook retrograde wentelbane, nes sommige van Uranus se buitenste mane, maar hulle is baie verder van hul moerderplanete af en is klein in vergelyking; die grootste een, Foibe, het ’n deursnee van net 8% van dié van Triton (en ’n massa van 0,03%).

Triton se wentelbaan (rooi) is retrograad en sy baanhelling is -23° in vergelyking met ’n tipiese maan wat op die vlak van Neptunus se ewenaar wentel.

Triton se rotasie is sinchronies met sy wenteling om Neptunus: Sy een kant bly te alle tye na die planeet gedraai. Sy ewenaar is amper presies met sy wentelvlak opgelyn. Tans verskil sy rotasie-as sowat 40° van Neptunus se wentelvlak, en daarom wys elke pool op die een of ander tyd tydens ’n Neptunus-jaar feitlik reguit na die Son, amper soos die pole van Uranus. Terwyl Neptunus om die Son wentel, maak Triton se poolstreke beurte om na die Son te wys. Dit veroorsaak seisoenale veranderings namate eers die een pool en dan die ander sonlig kry. Sulke veranderings is in 2010 waargeneem.

Triton se wentelbaan om Neptunus is feitlik al ’n perfekte sirkel, en dus is sy eksentrisiteit omtrent nul. Sleurkrag vanweë die gas in ’n prograde rommelskyf speel waarskynlik ’n aansienlike rol. Getywisselwerkings veroorsaak ook dat Triton se wentelbaan, wat reeds nader aan Neptunus is as wat die Maan s’n aan die Aarde is, verder afneem; daar word voorspel dat Triton oor 3,6 miljard jaar binne Neptunus se Rochelimiet sal kom. Dit sal lei tot óf ’n botsing met Neptunus se atmosfeer óf die opbreking van Triton – hy sal dan ’n nuwe planetêre ringstelsel vorm soortgelyk aan die een om Saturnus.

Triton het moontlik in die Kuipergordel (groen) aan die buitewyke van die Sonnestelsel ontstaan.

Mane in retrograde wentelbane kon nie in dieselfde streek van die sonnewel ontstaan het as die planete waarom hulle wentel nie, en daarom moes Triton van elders aangetrek gewees het. Dit kon vanuit die Kuipergordel gewees het; dié gordel is ’n ring van klein, ysagtige voorwerpe wat van net binne Neptunus se wentelbaan strek tot sowat 50 AE van die Son af. Dit bevat ook groter, planeetagtige voorwerpe soos Pluto, wat nou beskou word as die grootste Kuipergordelvoorwerp (KGV). Triton is net groter as Pluto en het ’n feitlik eenderse samestelling. Dit het gelei tot die hipotese dat die twee voorwerpe dieselfde oorsprong het.

Die voorgestelde aantrekking en vasvanging van Triton kan verskeie eienskappe van die Neptunus-stelsel verduidelik, soos die groot eksentrisiteit van die maan Nereid en die gebrek aan baie planete, soos om ander gasreuse. Triton se aanvanklik eksentrieke wentelbaan kon die wentelbane van onreëlmatige mane gekruis en dié van kleiner, reëlmatige mane vanweë swaartekragwisselwerkings versteur het; so sou hulle verstrooi geraak het.

Triton se aanvanklike wentelbaan kon ook gelei het tot die getyverhitting van sy binnekant, wat sou meegebring het dat Triton vir ’n miljard jaar vloeibaar was; dit word ondersteun deur bewyse van differensiasie in sy binnekant. Hierdie bron van interne verhitting het verdwyn toe Triton in ’n ronde wentelbaan gegaan en sy rotasie gesinchroniseerd geraak het.

Twee soorte meganismes kon daartoe gelei het dat Triton in sy huidige wentelbaan vasgevang is. Om deur ’n planeet se swaartekrag aangetrek te word, moet ’n verbybewegende voorwerp genoeg energie verloor sodat dit stadiger beweeg as die snelheid wat nodig is om te ontsnap. ’n Vroeë teorie oor hoekom Triton stadig genoeg beweeg het, is ’n botsing met ’n ander liggaam – óf een wat verby Neptunus beweeg het (onwaarskynlik) óf ’n maan of protomaan in ’n wentelbaan om die planeet (waarskynliker). ’n Meer onlangse hipotese is dat Triton deel van ’n dubbelstelsel was. In ’n wisselwerking met Neptunus het die twee voorwerpe in die stelsel geskei geraak; een van die twee is na buite gewerp en die ander een, Triton, het aan Neptunus gebonde geraak. Dié gebeurlikheid is waarskynliker as die twee voorwerpe in die dubbelstelsel groter is. Soortgelyke meganismes is al voorgestel vir die aantrekking van Mars se mane.

Hierdie hipotese word ondersteun deur verskeie bewyse, insluitende die feit dat dubbelstelsels algemeen onder groot KGV's voorkom. Die wisselwerking moes kort maar sag gewees het sodat Triton nie daardeur vernietig is nie. Sulke gebeure kon algemeen gewees het tydens die vorming van Neptunus, of later toe dit na ’n groter wentelbaan migreer het.

Simulasies in 2017 het gewys Triton het, nadat hy vasgevang is en voordat sy baaneksentrisiteit afgeneem het, moontlik wel met minstens een ander maan gebots en botsings tussen ander mane veroorsaak.

Triton oorheers Neptunus se maanstelsel met meer as 99,5% van die totale massa. Dit kan die gevolg wees van die uitwerping en/of vernietiging van ander mane om die planeet.
Triton (links onder) se grootte in vergelyking met dié van die Maan (links bo) en die Aarde.

Triton is die sewende grootste maan en 16de grootste voorwerp in die Sonnestelsel. Dit is groter as die dwergplanete Pluto en Eris. Dit bevat meer as 99,5% van die massa van al Neptunus se ringe en 13 ander bekende mane. Dit het ook ’n groter massa as die gesamentlike massa van al die bekende mane in die Sonnestelsel wat kleiner as hy is. Met ’n deursnee van 5,5% dié van Neptunus, is dit die grootste maan van ’n gasplaneet in vergelyking met sy planeet wat deursnee betref, hoewel Titaan groter is met betrekking tot Saturnus wat massa betref. Sy radius, digtheid (2,061 g/cm3), temperatuur en chemiese samestelling is soortgelyk aan Pluto s'n.

Triton se oppervlak is oortrek met ’n deurskynende laag uitgegloeide bevrore stikstof. Net 40% van sy oppervlak is bestudeer, maar dit is moontlik dat hy geheel en al met so ’n dun laag stikstofys bedek is. Nes Pluto se kors, bestaan Triton s’n uit 55% stikstofys, gemeng met ander yse. Waterys maak 15-35% daarvan uit en bevrore koolstofdioksied (droë ys) die res. Spore van ander yse sluit in 0,1% metaan en 0,05% koolstofmonoksied. Daar kan ook ammoniakys op die oppervlak wees, want daar is tekens van ammoniakdihidraat in die litosfeer.

Triton se gemiddelde digtheid dui daarop dat dit moontlik uit sowat 30-45% waterys bestaan (insluitende klein hoeveelhede vlugtige yse), met rotsmateriaal wat die res uitmaak. Triton se oppervlakte is 23 miljoen km2, wat 4,5% van die Aarde s’n is, of 15,5% van die Aarde se landoppervlakte. Triton het ’n ongewoon hoë albedo; dit weerkaats 60-95% van die sonlig wat dit bereik. (Dit het effens verander sedert die eerste waarnemings.) In vergelyking hiermee weerkaats die Maan net 11%. Triton se rooierige kleur kom vermoedelik van metaanys, wat in toliene verander word as dit aan ultravioletstrale blootgestel word.

Omdat Triton se oppervlak tekens toon van ’n lang geskiedenis van smelting, voorspel modelle van sy binnekant dat Triton, nes die Aarde, bestaan uit ’n soliede kern, ’n mantel en ’n kors. Sy mantel bestaan uit water, die volopste vlugtige stof in die Sonnestelsel, en dit omring ’n kern van rots en metaal. Daar is genoeg rots in Triton se binnekant sodat radioaktiwiteit tot vandag konveksie in sy mantel kan aandryf. Die hitte kan selfs genoeg wees dat ’n oseaan onder die maan se oppervlak kan voorkom, soos vermoedelik onder Europa se oppervlak. Die swart materiaal wat uitgewerp word, bevat vermoedelik organiese verbindings en as vloeibare water in Triton aanwesig is, kan die maan bewoonbaar wees vir die een of ander lewensvorm.

Wolke wat Voyager 2 bo Triton waargeneem het.

Triton het ’n klein stikstofatmosfeer met spoorhoeveelhede koolstofmonoksied en klein hoeveeelhede metaan naby sy oppervlak. Nes Pluto se atmosfeer bestaan Triton s’n vermoedelik uit stikstof wat van sy oppervlak af verdamp. Sy oppervlaktemperatuur is minstens35,6 K (-237,6 °C) want Triton se stikstofys is in die warmer, heksagonale kristaltoestand, en die oorgang van heksagonale na kubieke stikstofys kom by daardie temperatuur voor. ’n Boonste limiet in die lae 40's K kan voorspel word uit dampdrukewewig met stikstofgas in Triton se atmosfeer. Dit is kouer as Pluto se gemiddelde ewewigtemperatuur van44 K (-229 °C). Triton se oppervlakatmosfeerdruk is net sowat1,4-1,9 Pa (0,014-0,019 mbar).

Versteurings by Triton se oppervlak skep ’n troposfeer (’n "weerstreek") tot by ’n hoogte van 8 km. Strepe op Triton se oppervlak wat deur geiserpluime gelaat word, dui daarop dat die troposfeer aangedryf word deur seisoenwinde wat materiaal van meer as ’n mikrometer groot kan beweeg. Anders as ander atmosfere het Triton s’n nie ’n stratosfeer nie; dit het wel ’n termosfeer op ’n hoogte van tussen 8 en 950 km, en bo dit is ’n eksosfeer. Die temperatuur van die maan se boonste atmosfeer,95±5 K, is hoër as op sy oppervlak vanweë hitte uit sonstrale en Neptunus se magnetosfeer. ’n Dynserigheid trek deur Triton se troposfeer; dit bestaan vermoedelik hoofsaaklik uit koolwaterstowwe en nitriele wat geskep word deur die uitwerking van sonlig op metaan. Triton se atmosfeer het ook wolke gekondenseerde stikstof tussen 1 en 3 km van sy oppervlak af.

In 1997 is Triton waargeneem toe dit voor sterre verbybeweeg het. Dit het gedui op die teenwoordigheid van ’n digter atmosfeer as wat uit Voyager 2-data afgelei is. Ander waarnemings het ’n toename van 5% getoon in die temperatuur tussen 1989 en 1998. Dit alles dui aan Triton nader ’n ongewoon warm somer, wat net elke paar honderd jaar voorkom. Teorieë hiervoor sluit in ’n verandering in ryppatrone op die maan se oppervlak, asook ’n verandering in ys-albedo, wat sal meebring dat meer hitte geabsorbeer word. Nog ’n teorie is dat die verandering in temperatuur veroorsaak word deur donker, rooi materiaal wat die resultaat is van geologiese prosesse. Omdat Triton se Bond-albedo van die hoogstes in die Sonnestelsel is, is dit sensitief vir klein wisselings in spektrale albedo.

’n Voorspelde geomorfologiese kaart van Triton.

Alle besonderhede wat van Triton se oppervlak bekend is, is op ’n afstand van 40 000 km deur Voyager 2 verkry tydens ’n enkele verbyvlug in 1989. Die 40% van die maan se oppervlak wat deur Voyager 2 afgeneem is, toon blokvormige rotsriwwe, slote, plato's, ysvlaktes en ’n paar kraters. Triton is relatief plat; sy waargenome topografie wissel nooit met meer as ’n kilometer nie. Daar is relatief min kraters. Onlangse studies oor die voorkoms van kraters wys Triton se oppervlak is in geologiese terme baie jonk, met streke wat wissel tuusen ’n geraamde 50 miljoen en 6 miljoen jaar. Sowat 55% van sy oppervlak is met bevrore stikstof bedek, met waterys wat 15-35% uitmaak en bevrore koolstofdioksied (droë ys) die res. Die oppervlak toon deposito's van toliene, organiese verbindings wat voorloperchemikalieë van lewe kan wees.

Kriovulkanisme

Triton is geologies aktief; sy oppervlak is jonk en het redelik min impakkraters. Hoewel sy kors uit verskeie yse bestaan, is sy suboppervlak se prosesse soortgelyk aan dié wat vulkane en skeurvalleie op Aarde laat ontstaan – maar met water en ammoniak in plaas van vloeibare rots. Komplekse valleie en riwwe loop oor Triton se oppervlak. Dit is moontlik die gevolg van tektoniek en vulkanisme. Die meeste oppervlakeienskappe is endogemies – die gevolg van interne geologiese prosesse – eerder as eksterne prosesse soos botsings. Die meeste is vulkanies, eerder as tektonies.

Donker strepe oor Triton se suidpool is moontlik stofdeposito's wat gelaat is deur die uitbarsting van stikstofgeisers.

Voyager 2 het in 1989 ’n paar geiser-agtige uitbarstings van stikstofgas en meegesleurde stof van onder Triton se oppervlak in pluime van tot 8 km hoog waargeneem. Triton is dus, nes die Aarde, Io en Enkelados, een van die min liggame in die Sonnestelsel waarop die een of ander vorm van aktiewe uitbarstings waargeneem is. Die bes bestudeerde voorbeelde word "Hili" en "Mahilani" genoem (onderskeidelik ’n tokkelos en ’n Tongaanse seegees).

Al die geisers is tussen 50° en 57°S waargemeen, die deel van Triton se oppervlak naby die punt waar die son direk op die maan skyn. Dit dui daarop dat sonverhitting ’n belangrike rol speel, al is dit relatief flou vanweë die maan se groot afstand van die Son af. Daar word vermoed sy oppervlak bestaan uit ’n deurskynende laag bevrore stikstof wat ’n donkerder onderlaag bedek, en dit skep ’n soort "soliede kweekhuiseffek". Sonstrale skyn deur die dun yslaag en verhit stikstof onder die oppervlak totdat genoeg druk opgebou het dat dit deur die kors kan bars. ’n Styging van net 4 K bo die omringende oppervlaktemperatuur van 37 K kan uitbarstings van dié omvang veroorsaak. Hoewel gewoonlik daarna verwys word as "kriovulkanisme", verskil hierdie stikstofaktiwiteit van Triton se kriovulkaniese aktiwiteit op groter skaal, sowel as van vulkaniese prosesse op ander liggaame, wat aangedryf word deur die interne hitte van die onderskeie liggame.

Elke uitbarsting van ’n Triton-geiser kan tot ’n jaar duur; dit word aangedryf deur die sublimasie van sowat 100 miljoen kubieke meter stikstofys oor dié tydperk; meegesleurde stof kan tot 150 km of selfs verder windaf in sigbare stepe gedeponeer word. Voyager 2-foto's van die maan se suidelike halfrond toon baie sulke strepe donker materiaal. Tussen 1977 en die Voyager 2-verbyvlug van 1989 het Triton se kleur verander van rooierig, soos Pluto, tot ’n veel dowwer kleur – dit dui daarop dat ligter stikstofryp die ouer, rooier materiaal bedek het. Die uitbarsting van vlugtige stowwe van Triton se ewenaar af en die deponering daarvan by die pole kan oor 10 000 jaar genoeg massa herversprei dat die pole skuif.

Poolkappe, vlaktes en riwwe

Triton se helder suidpoolkap bo ’n streek met ’n gekartelde terrein.

Triton se suidpoolstreek word bedek met ’n hoogs weerkaatsende kap van bevrore stikstof en metaan, bespikkel met inpakkraters en die openinge van geisers. Min is oor die noordpool bekend omdat dit aan die nagkant was tydens Voyager 2 se verbyvlug, maar daar word vermoed Triton het ook ’n noordpool-yskap.

Die hoë vlaktes in Triton se oostelike halfrond, soos Cipango Planum, bedek die ouer eienskappe en is dus feitlik vir seker die gevolg van ysige lawa wat oor die ouer terrein gespoel het. Die vlaktes is vol gate, soos Leviathan Patera, wat waarskynlik die openinge is waaruit die lawa gekom het. Die samestelling van die lawa is onbekend, hoewel dit vermoedelik ’n mengsel van ammoniak en water is.

Vier rofweg "ommuurde vlaktes" is op Triton waargeneem. Hulle is die platste streke wat tot dusver ontdek is en verskil nie meer as 200 m in hoogte nie. Hulle het vermoedelik gevorm uit uitbarstings van ysige lawa. Die vlaktes naby Triton se oostelike rand is bespikkel met swart vlekke, die "maculae". Sommige maculae is eenvoudige donker kolle met sagte rande, terwyl ander bestaan uit ’n donker middelste deel wat omring is deur ’n wit halo met skerp rande. Die maculae se deursnee is sowat 100 km en die breedte van die halo's tussen 20 en 30 km.

Daar is uitgebreide riwwe en valleie in ingewikkelde patrone dwarsoor Triton se oppervlak wat moontlik die gevolg is van vriesing-ontvriesing-siklusse. Baie lyk ook ook of hulle tektonies van aard is. Daar is lang, dubbele riwwe van ys met slote in die middel wat baie lyk soos lyne op Europa (hoewel hulle groter is), en hulle kan dieselfde oorsprong hê: moontlik skeurverhitting vanweë bewegings met die lang breuke langs. Hierdie breuke met parallelle riwwe het uitgestoot van die binnelandse terrein, met valleie in die ewenaarstreek. Die riwwe en slote het vermoedelik ’n gemiddelde ouderdom en het waarskynlik terselfdertyd gevorm. Hulle kom gewoonlik in groepe voor.

Gekartelde terrein

Die gekartelde terrein wat vanaf 130 000 km deur Voyager 2 afgeneem is, met snydende dubbele riwwe soos op Europa. Slidr Sulci (vertikaal) en Tano Sulci vorm die prominente "X".

Triton se westelike halfrond bestaan uit ’n vreemde reeks skeure en duike wat ’n gekartelde terrein vorm bekend as "spanspekterrein" omdat dit soos die skil van ’n spanspek lyk. Hoewel dit min kraters bevat, is dit vermoedelik die oudste terrein op Triton. Dit bedek waarskynlik ’n groot deel van Triton se westelike helfte.

Spanspekterrein, wat hoofsaaklik vuil waterys is, bestaan sover bekend net op Triton. Die duike is30-40 km in deursnee. Hulle is waarskynlik nie impakkraters nie, want hulle is omtrent ewe groot en het gladde rande. Die algemeenste hipotese is dat hulle vanweë diapirisme ontstaan het; dit is wanneer "klonte" minder digte materiaal deur ’n laag digter materiaal opstoot. Alternatiewe hipoteses is dat hulle gevorm is deur insakkings of deur vloede wat deur kriovulkanisme veroorsaak word.

Impakkraters

Tuonela Planitia (links) en Ruach Planitia (middel) is twee van Triton se kriovulkaniese "ommuurde vlaktes". Die skaarste aan kraters is getuienis van uitgebreide, redelik onlangse geologiese aktiwiteit.

Vanweë voortdurende veranderings wat deur geologiese aktiwiteit veroorsaak word, is impakkraters op Triton relatief skaars. ’n Opname van Triton se kraters deur Voyager 2 toon net 179 wat beslis deur ’n impak veroorsaak is, in vergelyking met 835 op Uranus se maan Miranda, wat net 3% van Triton se oppervlakte het. Die grootste bekende krater op Triton wat vermoedelik deur ’n inpak veroorsaak is, het ’n deursnee van 27 km en word Mazomba genoem. Hoewel groter kraters gesien is, is hulle vermoedelik van vulkaniese oorsprong.

Die paar impakkraters op Triton is feitlik almal in die halfrond wat wys in die rigting waarin die maan beweeg, en die meeste is gekonsentreer om die ewenaar tussen die lengtegrade 30° en 70°. Dit is die gevolg van materiaal wat uit sy wentelbaan om Neptunus aangetrek word. Wetenskaplikes vermoed minder kraters kom in die ander halfrond voor, maar omdat Voyager 2 net 40% van die oppervlak afgeneem het, is dit onseker.

Triton se wenteleienskappe is al in die 19de eeu met hoë akkuraatheid vasgestel. Daar is bepaal dit het ’n retrograde wentelbaan, met ’n groot hellingshoek tot die vlak van Neptunus se wentelbaan. Die eerste gedetailleerde waarnemings is eers in 1930 gemaak. Min was oor die maan bekend voor Voyager 2 se verbyvlug in 1989.

Triton (onder) en Neptunus drie dae ná Voyager 2 se verbyvlug.

Daar is voor 1989 geglo die maan het oseane van vloeibare stikstof en ’n atmosfeer van stikstof en metaan met ’n digtheid van tot 30% die Aarde s'n. Dit is deur Voyager 2 verkeerd bewys.

Die eerste poging om Triton se deursnee te meet was in 1954 deur Gerard Kuiper. Hy het ’n waarde van 3 800 km gekry. Daaropvolgende metings het gedui op tussen 2 500 en 6 000 km, of van effens kleiner as die Maan s'n (3 474,2 km) tot byna die helfte van die Aarde s'n. Data van Voyager 2 toe dit op 25 Augustus 1989 nader aan Neptunus gekom het, het gelei tot ’n akkurater raming van 2 706 km.

In die 1990's is verskeie waarnemings van Triton se rand van die Aarde af gemaak tydens ’n oorgang van nabygeleë sterre, en dit het gedui op die teenwoordigheid van ’n atmosfeer en die eksotiese terrein. Waarnemings laat in 1997 het daarop gedui dat Triton sedert Voyager 2 se verbyvlug warmer en die atmosfeer aansienlik digter geword het.

Nuwe voorstelle vir sendings na Neptunus in die 2010's is die afgelope paar dekades verskeie kere deur Nasa-wetenskaplikes gemaak. Almal het Triton as ’n belangrike teiken geïdentifiseer en ’n voorstel vir ’n aparte landingstuig soos Huygens op Triton was dikwels deel van die voorstelle. Geen planne het egter verby die voorstellingsfase gevorder nie en Nasa se sendings na die buitenste deel van die Sonnestelsel is nou op die Jupiter- en die Saturnus-stelsel gefokus.

’n Voorgestelde landingstuig op Triton genaamd die "Triton-hopper" sou stikstofys van die oppervlak gebruik as brandstof om oor die oppervlak te vlieg of "hop".

  1. Williams, David R. (23 November 2006). (in Portugees). NASA. vanaf die oorspronklike op 27 Mei 2020. Besoek op18 Januarie 2008.
  2. Jacobson, R. A. — AJ (April 3, 2009). . JPL satellite ephemeris. JPL (Solar System Dynamics). Geargiveer vanaf op 5 Oktober 2011. Besoek opOctober 26, 2011.
  3. . JPL (Solar System Dynamics). vanaf die oorspronklike op January 18, 2010. Besoek opOctober 26, 2011.
  4. "Encyclopedia of the Solar System". (3rd). (2014). Ed. Tilman Spohn. Amsterdam; Boston: Elsevier. 861–882. ISBN 978-0-12-416034-7.
  5. . Observatorio ARVAL. vanaf die oorspronklike op August 25, 2011. Besoek opSeptember 28, 2007.
  6. Fischer, Daniel (February 12, 2006). . Argelander-Institut für Astronomie. Geargiveer vanaf op October 5, 2011. Besoek opJuly 1, 2008.
  7. . NASA. vanaf die oorspronklike op October 5, 2011. Besoek opSeptember 21, 2007.
  8. Broadfoot, A. L.; Atreya, S. K.; Bertaux, J. L.; Blamont, J. E.; Dessler, A. J.; Donahue, T. M.; Forrester, W. T.; Hall, D. T.; Herbert, F.; Holberg, J. B.; Hunter, D. M.; Krasnopolsky, V. A.; Linick, S.; Lunine, J. I.; McConnell, J. C.; Moos, H. W.; Sandel, B. R.; Schneider, N. M.; Shemansky, D. E.; Smith, G. R.; Strobel, D. F.; Yelle, R. V. (1989). "Ultraviolet Spectrometer Observations of Neptune and Triton". Science. 246 (4936): 1459–66. Bibcode:. doi:. PMID .
  9. Overbye, Dennis (5 November 2014). . New York Times (in Engels). vanaf die oorspronklike op 9 Oktober 2019. Besoek op5 November 2014.
  10. Chang, Kenneth (18 Oktober 2014). . New York Times (in Engels). vanaf die oorspronklike op 31 Mei 2020. Besoek op21 Oktober 2014.
  11. Agnor, C. B.; Hamilton, D. P. (2006). (PDF). Nature. 441 (7090): 192–4. Bibcode:. doi:. PMID .
  12. Prockter, L. M.; Nimmo, F.; Pappalardo, R. T. (July 30, 2005). (PDF). Geophysical Research Letters. 32 (14): L14202. Bibcode:. doi:. Besoek opOctober 9, 2011.
  13. Lassell, William (November 12, 1847). "Lassell's Satellite of Neptune". Monthly Notices of the Royal Astronomical Society. 10 (1): 8. Bibcode:. doi:.
  14. Lassell, William (November 13, 1846). "Discovery of Supposed Ring and Satellite of Neptune". Monthly Notices of the Royal Astronomical Society. 7 (9): 157. Bibcode:. doi:.
    Lassell, William (December 11, 1846). "Physical observations on Neptune". Monthly Notices of the Royal Astronomical Society. 7 (10): 167–168. Bibcode:. doi:.
    Lassell, W. (1847). "Observations of Neptune and his satellite". Monthly Notices of the Royal Astronomical Society. 7 (17): 307–308. Bibcode:. doi:.
  15. Smith, R. W.; Baum, R. (1984). "William Lassell and the Ring of Neptune: A Case Study in Instrumental Failure". Journal for the History of Astronomy. 15 (42): 1–17. Bibcode:.
  16. Flammarion, Camille (1880). . p. 591. vanaf die oorspronklike op October 5, 2011. Besoek opApril 10, 2007.
  17. Moore, Patrick (April 1996). . Wiley-Praxis Series in Astronomy and Astrophysics (2nd uitg.). John Wiley & Sons. pp. 150 (see p. 68). ISBN 978-0-471-96015-7. OCLC .
  18. . International Astronomical Union. Geargiveer vanaf op February 12, 2008. Besoek opJanuary 13, 2008.
  19. Davies, M.; Rogers, P.; Colvin, T. (1991). (PDF). J. Geophys. Res. 96(E1): 15675–15681. Bibcode:. doi:.
  20. (2010) 5 Oktober 2011 op Wayback Machine
  21. Jacobson, R. A. (3 April 2009). "The Orbits of the Neptunian Satellites and the Orientation of the Pole of Neptune". The Astronomical Journal. 137 (5): 4322–4329. Bibcode:. doi:.AS1-onderhoud: ref=harv (link)
  22. Chyba, C. F.; Jankowski, D. G.; Nicholson, P. D. (July 1989). "Tidal evolution in the Neptune-Triton system". Astronomy and Astrophysics. 219 (1–2): L23–L26. Bibcode:.
  23. Cruikshank, Dale P. (2004). . Space Science Reviews. 116: 421–439. Bibcode:. doi:. ISBN 978-1-4020-3362-9.
  24. Ross, MN; Schubert, G (September 1990). "The coupled orbital and thermal evolution of Triton". Geophysical Research Letters. 17 (10): 1749–1752. Bibcode:. doi:.
  25. , AAAS – 57725, American Association for Advancement of Science Annual Meeting 2002
  26. 5 Oktober 2011 op Wayback Machine
  27. Jewitt, Dave (2005). . University of Hawaii. vanaf die oorspronklike op October 5, 2011. Besoek opJune 24, 2007.
  28. . New Scientist. Nov 18, 2017.
  29. . NASA. June 1, 2005. vanaf die oorspronklike op October 5, 2011. Besoek opDecember 9, 2007.
  30. Ruiz, Javier (December 2003). "Heat flow and depth to a possible internal ocean on Triton". Icarus. 166 (2): 436–439. Bibcode:. doi:.
  31. Medkeff, Jeff (2002). . Sky and Telescope Magazine. Geargiveer vanaf op May 23, 2008. Besoek opFebruary 4, 2008.
  32. Grundy, W. M.; Buie, M. W.; Spencer, J. R. (October 2002). "Spectroscopy of Pluto and Triton at 3–4 Microns: Possible Evidence for Wide Distribution of Nonvolatile Solids". The Astronomical Journal. 124 (4): 2273–2278. Bibcode:. doi:.
  33. Hussmann, Hauke; Sohl, Frank; Spohn, Tilman (November 2006). (PDF). Icarus. 185 (1): 258–273. Bibcode:. doi:.
  34. . John Wenz, Scientific American. 4 Oktober 2017.
  35. Irwin, L. N.; Schulze-Makuch, D. (2001). "Assessing the Plausibility of Life on Other Worlds". Astrobiology. 1 (2): 143–60. Bibcode:. doi:. PMID .
  36. Doyle, Amanda (6 September 2012). (in Engels). Space.com. vanaf die oorspronklike op 31 Mei 2020. Besoek op18 September 2015.
  37. Miller, Ron; Hartmann, William K. (May 2005). The Grand Tour: A Traveler's Guide to the Solar System (3rd uitg.). Thailand: Workman Publishing. pp. 172–73. ISBN 978-0-7611-3547-0.
  38. Lellouch, E.; de Bergh, C.; Sicardy, B.; Ferron, S.; Käufl, H.-U. (2010). "Detection of CO in Triton's atmosphere and the nature of surface-atmosphere interactions". Astronomy & Astrophysics. 512: L8. arXiv:. Bibcode:. doi:.
  39. Duxbury, N S; Brown, R H (August 1993). "The Phase Composition of Triton's Polar Caps". Science. 261 (5122): 748–751. Bibcode:. doi:. PMID .
  40. Tryka, K. A.; Brown, R. H.; Anicich, V.; Cruikshank, D. P.; Owen, T. C. (1993). "Spectroscopic Determination of the Phase Composition and Temperature of Nitrogen Ice on Triton". Science. 261 (5122): 751–4. Bibcode:. doi:. PMID .
  41. Smith, B. A.; Soderblom, L. A.; Banfield, D.; Barnet, C.; Basilevsky, A. T.; Beebe, R. F.; Bollinger, K.; Boyce, J. M.; Brahic, A. (1989). "Voyager 2 at Neptune: Imaging Science Results". Science. 246 (4936): 1422–1449. Bibcode:. doi:. PMID .
  42. Stevens, M. H.; Strobel, D. F.; Summers, M. E.; Yelle, R. V. (April 3, 1992). . Geophysical Research Letters. 19 (7): 669–672. Bibcode:. doi:. Besoek opOctober 8, 2011.
  43. Savage, D.; Weaver, D.; Halber, D. (June 24, 1998). . Hubblesite. STScI-1998-23. vanaf die oorspronklike op October 5, 2011. Besoek opDecember 31, 2007.
  44. . Massachusetts Institute of Technology. June 24, 1998. vanaf die oorspronklike op October 5, 2011. Besoek opDecember 31, 2007.
  45. MacGrath, Melissa (June 28, 1998). "Solar System Satellites and Summary". Hubble's Science Legacy: Future Optical/Ultraviolet Astronomy from Space. Space Telescope Science Institute. 291: 93. Bibcode:.
  46. Buratti, Bonnie J.; Hicks, Michael D.; Newburn, Ray L. Jr. (January 21, 1999). (PDF). Nature. 397 (6716): 219–20. Bibcode:. doi:. PMID . Geargiveer vanaf (PDF) op June 11, 2007. Besoek opDecember 31, 2007.
  47. Gray, D (1989). "Voyager 2 Neptune navigation results". Astrodynamics Conference: 108. doi:.
  48. Schenk, Paul M.; Zahnle, Kevin (December 2007). "On the negligible surface age of Triton". Icarus. 192 (1): 135–49. Bibcode:. doi:.
  49. Williams, Matt (28 Julie 2015). . Universe Today. Besoek op2017-09-26.
  50. Oleson, Steven R.. "" (PDF) in Planetary Science Vision 2050 Workshop 2017..
  51. Soderblom, L. A.; Kieffer, S. W.; Becker, T. L.; Brown, R. H.; Cook, A. F. II; Hansen, C. J.; Johnson, T. V.; Kirk, R. L.; Shoemaker, E. M. (October 19, 1990). (PDF). Science. 250 (4979): 410–415. Bibcode:. doi:. PMID .
  52. Kargel, JS (1994). "Cryovolcanism on the icy satellites". Earth, Moon, and Planets (published 1995). 67 (1–3): 101–113. Bibcode:. doi:.
  53. , search for "Hili" and "Mahilani" 5 Oktober 2011 op Wayback Machine
  54. Kirk, R. L. (1990). "Thermal Models of Insolation-Driven Nitrogen Geysers on Triton". Lunar and Planetary Science Conference XXI. Lunar and Planetary Institute. pp. 633–634. Bibcode:.
  55. Rubincam, David Parry (2002). "Polar wander on Triton and Pluto due to volatile migration". Icarus. 163 (2): 63–71. Bibcode:. doi:.
  56. Elliot, J. L.; Hammel, H. B.; Wasserman, L. H.; Franz, O. G.; McDonald, S. W.; Person, M. J.; Olkin, C. B.; Dunham, E. W.; Spencer, J. R.; Stansberry, J. A.; Buie, M. W.; Pasachoff, J. M.; Babcock, B. A.; McConnochie, T. H. (1998). "Global warming on Triton". Nature. 393 (6687): 765–767. Bibcode:. doi:.
  57. Collins, Geoffrey; Schenk, Paul (March 14–18, 1994). "Triton's Lineaments: Complex Morphology and Stress Patterns". Abstracts of the 25th Lunar and Planetary Science Conference. Houston, TX. 25: 277. Bibcode:.
  58. Aksnes, K; Brahic, A; Fulchignoni, M; Marov, M Ya (1990). (PDF). Reports on Astronomy. State University of New York (published 1991). 21A: 613–19. 1991IAUTA..21..613A. Besoek opJanuary 25, 2008.
  59. Boyce, Joseph M. (March 1993). "A structural origin for the cantaloupe terrain of Triton". In Lunar and Planetary Inst., Twenty-fourth Lunar and Planetary Science Conference. Part 1: A-F (SEE N94-12015 01-91). 24: 165–66. Bibcode:.
  60. Schenk, P.; Jackson, M. P. A. (April 1993). "Diapirism on Triton: A record of crustal layering and instability". Geology. 21 (4): 299–302. Bibcode:. doi:.
  61. Strom, Robert G.; Croft, Steven K.; Boyce, Joseph M. (1990). "The Impact Cratering Record on Triton". Science. 250 (4979): 437–39. Bibcode:. doi:. PMID .
  62. Ingersoll, Andrew P.; Tryka, Kimberly A. (1990). "Triton's Plumes: The Dust Devil Hypothesis". Science. 250 (4979): 435–437. Bibcode:. doi:. PMID .
  63. Cruikshank, D. P.; Stockton, A.; Dyck, H. M.; Becklin, E. E.; Macy, W. (1979). "The diameter and reflectance of Triton". Icarus. 40: 104–114. Bibcode:. doi:.
  64. Stone, EC; Miner, ED (December 15, 1989). "The Voyager 2 Encounter with the Neptunian System". Science. 246 (4936): 1417–21. Bibcode:. doi:. PMID . And the following 12 articles pp. 1422–1501.
  65. (PDF). Nasa.gov. September 27, 2013. Besoek op2013-10-10.
  66. Becky Ferreira, , Motherboard, 28 Augustus 2015 // 08:00 AM EST (Besoek op 14 September 2014)
  67. Steven Oleson (7 Mei 2015). . NASA Glenn Research Center. vanaf die oorspronklike op 3 Augustus 2016. Besoek op11 Februarie 2017.
  • by Nasa se Solar System Exploration
  • op YouTube
  • by The Nine Planets
  • (insluitende ) by Views of the Solar System
  • van die NASA/JPL Photojournal

Publikasie datum: September 03, 2021

triton, maan, triton, grieks, Τρίτων, neptunus, grootste, maan, planeet, neptunus, eerste, maan, dié, planeet, ontdek, sewende, grootste, maan, sonnestelsel, triton, voyager, fotomosaïek, triton, neptunus, halfrond, ontdekkingontdek, deur, william, lasselldatu. Triton Grieks Tritwn ook Neptunus I is die grootste maan van die planeet Neptunus en die eerste maan van die planeet wat ontdek is Dit is die sewende grootste maan in die Sonnestelsel Triton n Voyager 2 fotomosaiek van Triton se sub Neptunus halfrond OntdekkingOntdek deur William LassellDatum 10 Oktober 1846Alternatiewe nameNeptunus IWentelbaaneienskappeSemihoofas 354 759 kmWentelperiode 5 876854 dae retrograad 1 Hellingshoek 129 812 tot ekliptika 156 885 tot Neptunus se ewenaar 2 129 608 tot Neptunus se wentelbaan Satelliet van NeptunusFisiese eienskappeGem radius 1353 4 0 9 km 3 0 2122 aardradiusse Oppervlakte 23 018 000 km2Volume 10 384 000 000 km3Massa 2 14 1022 kg 0 003 59 aardmassas Gem digtheid 2 061 g cm3 3 Oppervlak aantrekkingskrag 0 779 m s2Ontsnapping snelheid 1 455 km sRotasieperiode SinchroniesSideriese rotasieperiode 5 d 21 h 2 min 53s 4 Ashelling 0Temperatuur 38 K 4 Skynmagnitude 13 47 5 Absolute magnitude 1 2 6 AtmosfeerOppervlakdruk 1 4 1 9 Pa 4 1 70 000 van die oppervlakdruk op Aarde 7 Samestelling Stikstof metaanspore 8 n Kunstenaarsvoorstelling van n uitsig oor die oppervlak van Triton met Neptunus regs en die Son links bo op die agtergrond William Lassell het die maan op 10 Oktober 1846 ontdek 17 dae na die ontdekking van die planeet Neptunus deur Johann Gottfried Galle Dit is die enigste groot maan in die Sonnestelsel met n retrograde wentelbaan in die teenoorgestelde rigting as waarin sy planeet draai 9 10 Vanwee sy retrograde beweging en sy samestelling soortgelyk aan die van Pluto word geglo Triton is n dwergplaneet wat uit die Kuipergordel aangetrek is 11 Dit het n oppervlak van hoofsaaklik bevrore stikstof n kors van waterys 12 n ysagtige mantel en n groot kern van rots en metaal Die kern maak twee derdes van sy totale massa uit Die gemiddelde digtheid is 2 061 g cm3 3 wat n samestelling van sowat 15 35 waterys weerspieel 4 Triton is een van die min mane in die Sonnestelsel wat sover bekend geologies aktief is die ander is Jupiter se mane Io en Europa en Saturnus se Enkelados en Titaan As gevolg hiervan is sy oppervlak relatief jonk met min duidelik sigbare kraters Ingewikkelde kriovulkaniese en tektoniese terreine dui op n ingewikkelde geologiese geskiedenis n Deel van die oppervlak het geisers wat veredelde stikstofgas vrystel en dit dra by tot n klein stikstofatmosfeer minder as 1 70 000 van die druk van die Aarde se atmosfeer op die seevlak 4 Dit is die tweede grootste maan in verhouding tot sy moederplaneet naas die Aarde se Maan Inhoud 1 Ontdekking en naam 2 Wentelbaan en rotasie 3 Aantrekking deur Neptunus 4 Fisieke eienskappe 5 Atmosfeer 6 Oppervlakeienskappe 6 1 Kriovulkanisme 6 2 Poolkappe vlaktes en riwwe 6 3 Gekartelde terrein 6 4 Impakkraters 7 Verkenning 8 Verwysings 9 Eksterne skakelsOntdekking en naam Wysig William Lassell Triton is op 10 Oktober 1846 deur die Britse sterrekundige William Lassell ontdek 13 net 17 dae na die ontdekking van Neptunus Hy het die ontdekking gedoen met n 61 cm teleskoop wat hy self gebou het Lassell was n brouer van beroep en het in 1820 spieels vir sy amateurteleskope begin maak Toe John Herschel hoor Neptunus is ontdek het hy aan Lassell geskryf en voorgestel hy soek na moontlike mane Lassell het dit gedoen en Triton agt dae later ontdek 14 13 Lassell het beweer hy het ringe ook waargeneem Hoewel later bevestig is dat Neptunus ringe het is hulle so dof en donker dat dit te betwyfel is of Lassell hulle sou kon sien 15 Die maan is genoem na Triton n god van die see wat in die Griekse mitologie die seun was van Poseidon die Griekse weergawe van die Romeinse god Neptunus en Amphitrite Die naam is eerste voorgestel deur Camille Flammarion in sy boek van 1880 Astronomie Populaire 16 en is baie dekades later eers amptelik aanvaar 17 Tot met die ontdekking van Neptunus se tweede maan Nereid in 1949 is algemeen na Triton verwys as Neptunus se maan Lassell het nie aan sy ontdekking n naam gegee nie maar later die naam Huperion voorgestel Dit is egter voorheen deur John Herschel gekies vir die agtste maan van Saturnus toe hy dit ontdek het 18 Wentelbaan en rotasie WysigTriton is uniek in die Sonnestelsel vanwee sy retrograde wentelbaan Die meeste van die buitenste onreelmatige mane van Jupiter en Saturnus het ook retrograde wentelbane nes sommige van Uranus se buitenste mane maar hulle is baie verder van hul moerderplanete af en is klein in vergelyking die grootste een Foibe het n deursnee van net 8 van die van Triton en n massa van 0 03 Triton se wentelbaan rooi is retrograad en sy baanhelling is 23 in vergelyking met n tipiese maan wat op die vlak van Neptunus se ewenaar wentel Triton se rotasie is sinchronies met sy wenteling om Neptunus Sy een kant bly te alle tye na die planeet gedraai Sy ewenaar is amper presies met sy wentelvlak opgelyn 19 Tans verskil sy rotasie as sowat 40 van Neptunus se wentelvlak en daarom wys elke pool op die een of ander tyd tydens n Neptunus jaar feitlik reguit na die Son amper soos die pole van Uranus Terwyl Neptunus om die Son wentel maak Triton se poolstreke beurte om na die Son te wys Dit veroorsaak seisoenale veranderings namate eers die een pool en dan die ander sonlig kry Sulke veranderings is in 2010 waargeneem 20 Triton se wentelbaan om Neptunus is feitlik al n perfekte sirkel en dus is sy eksentrisiteit omtrent nul Sleurkrag vanwee die gas in n prograde rommelskyf speel waarskynlik n aansienlike rol 2 21 Getywisselwerkings veroorsaak ook dat Triton se wentelbaan wat reeds nader aan Neptunus is as wat die Maan s n aan die Aarde is verder afneem daar word voorspel dat Triton oor 3 6 miljard jaar binne Neptunus se Rochelimiet sal kom 22 Dit sal lei tot of n botsing met Neptunus se atmosfeer of die opbreking van Triton hy sal dan n nuwe planetere ringstelsel vorm soortgelyk aan die een om Saturnus 22 Aantrekking deur Neptunus Wysig Triton het moontlik in die Kuipergordel groen aan die buitewyke van die Sonnestelsel ontstaan Mane in retrograde wentelbane kon nie in dieselfde streek van die sonnewel ontstaan het as die planete waarom hulle wentel nie en daarom moes Triton van elders aangetrek gewees het Dit kon vanuit die Kuipergordel gewees het 11 die gordel is n ring van klein ysagtige voorwerpe wat van net binne Neptunus se wentelbaan strek tot sowat 50 AE van die Son af Dit bevat ook groter planeetagtige voorwerpe soos Pluto wat nou beskou word as die grootste Kuipergordelvoorwerp KGV Triton is net groter as Pluto en het n feitlik eenderse samestelling Dit het gelei tot die hipotese dat die twee voorwerpe dieselfde oorsprong het 23 Die voorgestelde aantrekking en vasvanging van Triton kan verskeie eienskappe van die Neptunus stelsel verduidelik soos die groot eksentrisiteit van die maan Nereid en die gebrek aan baie planete soos om ander gasreuse Triton se aanvanklik eksentrieke wentelbaan kon die wentelbane van onreelmatige mane gekruis en die van kleiner reelmatige mane vanwee swaartekragwisselwerkings versteur het so sou hulle verstrooi geraak het 2 21 Triton se aanvanklike wentelbaan kon ook gelei het tot die getyverhitting van sy binnekant wat sou meegebring het dat Triton vir n miljard jaar vloeibaar was dit word ondersteun deur bewyse van differensiasie in sy binnekant Hierdie bron van interne verhitting het verdwyn toe Triton in n ronde wentelbaan gegaan en sy rotasie gesinchroniseerd geraak het 24 Twee soorte meganismes kon daartoe gelei het dat Triton in sy huidige wentelbaan vasgevang is Om deur n planeet se swaartekrag aangetrek te word moet n verbybewegende voorwerp genoeg energie verloor sodat dit stadiger beweeg as die snelheid wat nodig is om te ontsnap n Vroee teorie oor hoekom Triton stadig genoeg beweeg het is n botsing met n ander liggaam of een wat verby Neptunus beweeg het onwaarskynlik of n maan of protomaan in n wentelbaan om die planeet waarskynliker 4 n Meer onlangse hipotese is dat Triton deel van n dubbelstelsel was In n wisselwerking met Neptunus het die twee voorwerpe in die stelsel geskei geraak een van die twee is na buite gewerp en die ander een Triton het aan Neptunus gebonde geraak Die gebeurlikheid is waarskynliker as die twee voorwerpe in die dubbelstelsel groter is 11 Soortgelyke meganismes is al voorgestel vir die aantrekking van Mars se mane 25 Hierdie hipotese word ondersteun deur verskeie bewyse insluitende die feit dat dubbelstelsels algemeen onder groot KGV s voorkom 26 27 Die wisselwerking moes kort maar sag gewees het sodat Triton nie daardeur vernietig is nie Sulke gebeure kon algemeen gewees het tydens die vorming van Neptunus of later toe dit na n groter wentelbaan migreer het 11 Simulasies in 2017 het gewys Triton het nadat hy vasgevang is en voordat sy baaneksentrisiteit afgeneem het moontlik wel met minstens een ander maan gebots en botsings tussen ander mane veroorsaak 28 Fisieke eienskappe Wysig Triton oorheers Neptunus se maanstelsel met meer as 99 5 van die totale massa Dit kan die gevolg wees van die uitwerping en of vernietiging van ander mane om die planeet 2 21 Triton links onder se grootte in vergelyking met die van die Maan links bo en die Aarde Triton is die sewende grootste maan en 16de grootste voorwerp in die Sonnestelsel Dit is groter as die dwergplanete Pluto en Eris Dit bevat meer as 99 5 van die massa van al Neptunus se ringe en 13 ander bekende mane Dit het ook n groter massa as die gesamentlike massa van al die bekende mane in die Sonnestelsel wat kleiner as hy is Met n deursnee van 5 5 die van Neptunus is dit die grootste maan van n gasplaneet in vergelyking met sy planeet wat deursnee betref hoewel Titaan groter is met betrekking tot Saturnus wat massa betref Sy radius digtheid 2 061 g cm3 temperatuur en chemiese samestelling is soortgelyk aan Pluto s n 29 Triton se oppervlak is oortrek met n deurskynende laag uitgegloeide bevrore stikstof Net 40 van sy oppervlak is bestudeer maar dit is moontlik dat hy geheel en al met so n dun laag stikstofys bedek is Nes Pluto se kors bestaan Triton s n uit 55 stikstofys gemeng met ander yse Waterys maak 15 35 daarvan uit en bevrore koolstofdioksied droe ys die res Spore van ander yse sluit in 0 1 metaan en 0 05 koolstofmonoksied 4 Daar kan ook ammoniakys op die oppervlak wees want daar is tekens van ammoniakdihidraat in die litosfeer 30 Triton se gemiddelde digtheid dui daarop dat dit moontlik uit sowat 30 45 waterys bestaan insluitende klein hoeveelhede vlugtige yse met rotsmateriaal wat die res uitmaak 4 Triton se oppervlakte is 23 miljoen km2 wat 4 5 van die Aarde s n is of 15 5 van die Aarde se landoppervlakte Triton het n ongewoon hoe albedo dit weerkaats 60 95 van die sonlig wat dit bereik Dit het effens verander sedert die eerste waarnemings In vergelyking hiermee weerkaats die Maan net 11 31 Triton se rooierige kleur kom vermoedelik van metaanys wat in toliene verander word as dit aan ultravioletstrale blootgestel word 4 32 Omdat Triton se oppervlak tekens toon van n lang geskiedenis van smelting voorspel modelle van sy binnekant dat Triton nes die Aarde bestaan uit n soliede kern n mantel en n kors Sy mantel bestaan uit water die volopste vlugtige stof in die Sonnestelsel en dit omring n kern van rots en metaal Daar is genoeg rots in Triton se binnekant sodat radioaktiwiteit tot vandag konveksie in sy mantel kan aandryf Die hitte kan selfs genoeg wees dat n oseaan onder die maan se oppervlak kan voorkom soos vermoedelik onder Europa se oppervlak 4 33 34 Die swart materiaal wat uitgewerp word bevat vermoedelik organiese verbindings 34 en as vloeibare water in Triton aanwesig is kan die maan bewoonbaar wees vir die een of ander lewensvorm 35 36 34 Atmosfeer Wysig Wolke wat Voyager 2 bo Triton waargeneem het Triton het n klein stikstofatmosfeer met spoorhoeveelhede koolstofmonoksied en klein hoeveeelhede metaan naby sy oppervlak 8 37 38 Nes Pluto se atmosfeer bestaan Triton s n vermoedelik uit stikstof wat van sy oppervlak af verdamp 23 Sy oppervlaktemperatuur is minstens 35 6 K 237 6 C want Triton se stikstofys is in die warmer heksagonale kristaltoestand en die oorgang van heksagonale na kubieke stikstofys kom by daardie temperatuur voor 39 n Boonste limiet in die lae 40 s K kan voorspel word uit dampdrukewewig met stikstofgas in Triton se atmosfeer 40 Dit is kouer as Pluto se gemiddelde ewewigtemperatuur van 44 K 229 C Triton se oppervlakatmosfeerdruk is net sowat 1 4 1 9 Pa 0 014 0 019 mbar 4 Versteurings by Triton se oppervlak skep n troposfeer n weerstreek tot by n hoogte van 8 km Strepe op Triton se oppervlak wat deur geiserpluime gelaat word dui daarop dat die troposfeer aangedryf word deur seisoenwinde wat materiaal van meer as n mikrometer groot kan beweeg 41 Anders as ander atmosfere het Triton s n nie n stratosfeer nie dit het wel n termosfeer op n hoogte van tussen 8 en 950 km en bo dit is n eksosfeer 4 Die temperatuur van die maan se boonste atmosfeer 95 5 K is hoer as op sy oppervlak vanwee hitte uit sonstrale en Neptunus se magnetosfeer 8 42 n Dynserigheid trek deur Triton se troposfeer dit bestaan vermoedelik hoofsaaklik uit koolwaterstowwe en nitriele wat geskep word deur die uitwerking van sonlig op metaan Triton se atmosfeer het ook wolke gekondenseerde stikstof tussen 1 en 3 km van sy oppervlak af 4 In 1997 is Triton waargeneem toe dit voor sterre verbybeweeg het Dit het gedui op die teenwoordigheid van n digter atmosfeer as wat uit Voyager 2 data afgelei is 43 Ander waarnemings het n toename van 5 getoon in die temperatuur tussen 1989 en 1998 44 Dit alles dui aan Triton nader n ongewoon warm somer wat net elke paar honderd jaar voorkom Teoriee hiervoor sluit in n verandering in ryppatrone op die maan se oppervlak asook n verandering in ys albedo wat sal meebring dat meer hitte geabsorbeer word 45 Nog n teorie is dat die verandering in temperatuur veroorsaak word deur donker rooi materiaal wat die resultaat is van geologiese prosesse Omdat Triton se Bond albedo van die hoogstes in die Sonnestelsel is is dit sensitief vir klein wisselings in spektrale albedo 46 Oppervlakeienskappe Wysig n Voorspelde geomorfologiese kaart van Triton Alle besonderhede wat van Triton se oppervlak bekend is is op n afstand van 40 000 km deur Voyager 2 verkry tydens n enkele verbyvlug in 1989 47 Die 40 van die maan se oppervlak wat deur Voyager 2 afgeneem is toon blokvormige rotsriwwe slote plato s ysvlaktes en n paar kraters Triton is relatief plat sy waargenome topografie wissel nooit met meer as n kilometer nie 4 Daar is relatief min kraters Onlangse studies oor die voorkoms van kraters wys Triton se oppervlak is in geologiese terme baie jonk met streke wat wissel tuusen n geraamde 50 miljoen en 6 miljoen jaar 48 Sowat 55 van sy oppervlak is met bevrore stikstof bedek met waterys wat 15 35 uitmaak en bevrore koolstofdioksied droe ys die res 49 Die oppervlak toon deposito s van toliene organiese verbindings wat voorloperchemikaliee van lewe kan wees 50 Kriovulkanisme Wysig Triton is geologies aktief sy oppervlak is jonk en het redelik min impakkraters Hoewel sy kors uit verskeie yse bestaan is sy suboppervlak se prosesse soortgelyk aan die wat vulkane en skeurvalleie op Aarde laat ontstaan maar met water en ammoniak in plaas van vloeibare rots 4 Komplekse valleie en riwwe loop oor Triton se oppervlak Dit is moontlik die gevolg van tektoniek en vulkanisme Die meeste oppervlakeienskappe is endogemies die gevolg van interne geologiese prosesse eerder as eksterne prosesse soos botsings Die meeste is vulkanies eerder as tektonies 4 Donker strepe oor Triton se suidpool is moontlik stofdeposito s wat gelaat is deur die uitbarsting van stikstofgeisers Voyager 2 het in 1989 n paar geiser agtige uitbarstings van stikstofgas en meegesleurde stof van onder Triton se oppervlak in pluime van tot 8 km hoog waargeneem 29 51 Triton is dus nes die Aarde Io en Enkelados een van die min liggame in die Sonnestelsel waarop die een of ander vorm van aktiewe uitbarstings waargeneem is 52 Die bes bestudeerde voorbeelde word Hili en Mahilani genoem onderskeidelik n tokkelos en n Tongaanse seegees 53 Al die geisers is tussen 50 en 57 S waargemeen die deel van Triton se oppervlak naby die punt waar die son direk op die maan skyn Dit dui daarop dat sonverhitting n belangrike rol speel al is dit relatief flou vanwee die maan se groot afstand van die Son af Daar word vermoed sy oppervlak bestaan uit n deurskynende laag bevrore stikstof wat n donkerder onderlaag bedek en dit skep n soort soliede kweekhuiseffek Sonstrale skyn deur die dun yslaag en verhit stikstof onder die oppervlak totdat genoeg druk opgebou het dat dit deur die kors kan bars 4 41 n Styging van net 4 K bo die omringende oppervlaktemperatuur van 37 K kan uitbarstings van die omvang veroorsaak 51 Hoewel gewoonlik daarna verwys word as kriovulkanisme verskil hierdie stikstofaktiwiteit van Triton se kriovulkaniese aktiwiteit op groter skaal sowel as van vulkaniese prosesse op ander liggaame wat aangedryf word deur die interne hitte van die onderskeie liggame Elke uitbarsting van n Triton geiser kan tot n jaar duur dit word aangedryf deur die sublimasie van sowat 100 miljoen kubieke meter stikstofys oor die tydperk meegesleurde stof kan tot 150 km of selfs verder windaf in sigbare stepe gedeponeer word 51 Voyager 2 foto s van die maan se suidelike halfrond toon baie sulke strepe donker materiaal 54 Tussen 1977 en die Voyager 2 verbyvlug van 1989 het Triton se kleur verander van rooierig soos Pluto tot n veel dowwer kleur dit dui daarop dat ligter stikstofryp die ouer rooier materiaal bedek het 4 Die uitbarsting van vlugtige stowwe van Triton se ewenaar af en die deponering daarvan by die pole kan oor 10 000 jaar genoeg massa herversprei dat die pole skuif 55 Poolkappe vlaktes en riwwe Wysig Triton se helder suidpoolkap bo n streek met n gekartelde terrein Triton se suidpoolstreek word bedek met n hoogs weerkaatsende kap van bevrore stikstof en metaan bespikkel met inpakkraters en die openinge van geisers Min is oor die noordpool bekend omdat dit aan die nagkant was tydens Voyager 2 se verbyvlug maar daar word vermoed Triton het ook n noordpool yskap 39 Die hoe vlaktes in Triton se oostelike halfrond soos Cipango Planum bedek die ouer eienskappe en is dus feitlik vir seker die gevolg van ysige lawa wat oor die ouer terrein gespoel het Die vlaktes is vol gate soos Leviathan Patera wat waarskynlik die openinge is waaruit die lawa gekom het Die samestelling van die lawa is onbekend hoewel dit vermoedelik n mengsel van ammoniak en water is 4 Vier rofweg ommuurde vlaktes is op Triton waargeneem Hulle is die platste streke wat tot dusver ontdek is en verskil nie meer as 200 m in hoogte nie Hulle het vermoedelik gevorm uit uitbarstings van ysige lawa 4 Die vlaktes naby Triton se oostelike rand is bespikkel met swart vlekke die maculae Sommige maculae is eenvoudige donker kolle met sagte rande terwyl ander bestaan uit n donker middelste deel wat omring is deur n wit halo met skerp rande Die maculae se deursnee is sowat 100 km en die breedte van die halo s tussen 20 en 30 km 4 Daar is uitgebreide riwwe en valleie in ingewikkelde patrone dwarsoor Triton se oppervlak wat moontlik die gevolg is van vriesing ontvriesing siklusse 56 Baie lyk ook ook of hulle tektonies van aard is 57 Daar is lang dubbele riwwe van ys met slote in die middel wat baie lyk soos lyne op Europa hoewel hulle groter is 12 en hulle kan dieselfde oorsprong he 4 moontlik skeurverhitting vanwee bewegings met die lang breuke langs 12 Hierdie breuke met parallelle riwwe het uitgestoot van die binnelandse terrein met valleie in die ewenaarstreek Die riwwe en slote 58 het vermoedelik n gemiddelde ouderdom en het waarskynlik terselfdertyd gevorm Hulle kom gewoonlik in groepe voor 57 Gekartelde terrein Wysig Die gekartelde terrein wat vanaf 130 000 km deur Voyager 2 afgeneem is met snydende dubbele riwwe soos op Europa Slidr Sulci vertikaal en Tano Sulci vorm die prominente X Triton se westelike halfrond bestaan uit n vreemde reeks skeure en duike wat n gekartelde terrein vorm bekend as spanspekterrein omdat dit soos die skil van n spanspek lyk Hoewel dit min kraters bevat is dit vermoedelik die oudste terrein op Triton 59 Dit bedek waarskynlik n groot deel van Triton se westelike helfte 4 Spanspekterrein wat hoofsaaklik vuil waterys is bestaan sover bekend net op Triton Die duike is 30 40 km in deursnee 59 Hulle is waarskynlik nie impakkraters nie want hulle is omtrent ewe groot en het gladde rande Die algemeenste hipotese is dat hulle vanwee diapirisme ontstaan het dit is wanneer klonte minder digte materiaal deur n laag digter materiaal opstoot 4 60 Alternatiewe hipoteses is dat hulle gevorm is deur insakkings of deur vloede wat deur kriovulkanisme veroorsaak word 59 Impakkraters Wysig Tuonela Planitia links en Ruach Planitia middel is twee van Triton se kriovulkaniese ommuurde vlaktes Die skaarste aan kraters is getuienis van uitgebreide redelik onlangse geologiese aktiwiteit Vanwee voortdurende veranderings wat deur geologiese aktiwiteit veroorsaak word is impakkraters op Triton relatief skaars n Opname van Triton se kraters deur Voyager 2 toon net 179 wat beslis deur n impak veroorsaak is in vergelyking met 835 op Uranus se maan Miranda wat net 3 van Triton se oppervlakte het 61 Die grootste bekende krater op Triton wat vermoedelik deur n inpak veroorsaak is het n deursnee van 27 km en word Mazomba genoem 61 62 Hoewel groter kraters gesien is is hulle vermoedelik van vulkaniese oorsprong 61 Die paar impakkraters op Triton is feitlik almal in die halfrond wat wys in die rigting waarin die maan beweeg en die meeste is gekonsentreer om die ewenaar tussen die lengtegrade 30 en 70 61 Dit is die gevolg van materiaal wat uit sy wentelbaan om Neptunus aangetrek word 48 Wetenskaplikes vermoed minder kraters kom in die ander halfrond voor 61 maar omdat Voyager 2 net 40 van die oppervlak afgeneem het is dit onseker Verkenning WysigTriton se wenteleienskappe is al in die 19de eeu met hoe akkuraatheid vasgestel Daar is bepaal dit het n retrograde wentelbaan met n groot hellingshoek tot die vlak van Neptunus se wentelbaan Die eerste gedetailleerde waarnemings is eers in 1930 gemaak Min was oor die maan bekend voor Voyager 2 se verbyvlug in 1989 4 Triton onder en Neptunus drie dae na Voyager 2 se verbyvlug Daar is voor 1989 geglo die maan het oseane van vloeibare stikstof en n atmosfeer van stikstof en metaan met n digtheid van tot 30 die Aarde s n Dit is deur Voyager 2 verkeerd bewys Die eerste poging om Triton se deursnee te meet was in 1954 deur Gerard Kuiper Hy het n waarde van 3 800 km gekry Daaropvolgende metings het gedui op tussen 2 500 en 6 000 km of van effens kleiner as die Maan s n 3 474 2 km tot byna die helfte van die Aarde s n 63 Data van Voyager 2 toe dit op 25 Augustus 1989 nader aan Neptunus gekom het het gelei tot n akkurater raming van 2 706 km 64 In die 1990 s is verskeie waarnemings van Triton se rand van die Aarde af gemaak tydens n oorgang van nabygelee sterre en dit het gedui op die teenwoordigheid van n atmosfeer en die eksotiese terrein Waarnemings laat in 1997 het daarop gedui dat Triton sedert Voyager 2 se verbyvlug warmer en die atmosfeer aansienlik digter geword het 43 Nuwe voorstelle vir sendings na Neptunus in die 2010 s is die afgelope paar dekades verskeie kere deur Nasa wetenskaplikes gemaak Almal het Triton as n belangrike teiken geidentifiseer en n voorstel vir n aparte landingstuig soos Huygens op Triton was dikwels deel van die voorstelle Geen planne het egter verby die voorstellingsfase gevorder nie en Nasa se sendings na die buitenste deel van die Sonnestelsel is nou op die Jupiter en die Saturnus stelsel gefokus 65 n Voorgestelde landingstuig op Triton genaamd die Triton hopper sou stikstofys van die oppervlak gebruik as brandstof om oor die oppervlak te vlieg of hop 66 67 Verwysings Wysig Williams David R 23 November 2006 Neptunian Satellite Fact Sheet in Portugees NASA Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 Mei 2020 Besoek op 18 Januarie 2008 2 0 2 1 2 2 2 3 Jacobson R A AJ April 3 2009 Planetary Satellite Mean Orbital Parameters JPL satellite ephemeris JPL Solar System Dynamics Geargiveer vanaf die oorspronklike op 5 Oktober 2011 Besoek op October 26 2011 3 0 3 1 3 2 Planetary Satellite Physical Parameters JPL Solar System Dynamics Geargiveer vanaf die oorspronklike op January 18 2010 Besoek op October 26 2011 4 00 4 01 4 02 4 03 4 04 4 05 4 06 4 07 4 08 4 09 4 10 4 11 4 12 4 13 4 14 4 15 4 16 4 17 4 18 4 19 4 20 4 21 4 22 4 23 4 24 Encyclopedia of the Solar System 3rd 2014 Ed Tilman Spohn Amsterdam Boston Elsevier 861 882 ISBN 978 0 12 416034 7 Classic Satellites of the Solar System Observatorio ARVAL Geargiveer vanaf die oorspronklike op August 25 2011 Besoek op September 28 2007 Fischer Daniel February 12 2006 Kuiperoids amp Scattered Objects Argelander Institut fur Astronomie Geargiveer vanaf die oorspronklike op October 5 2011 Besoek op July 1 2008 Neptune Moons Triton NASA Geargiveer vanaf die oorspronklike op October 5 2011 Besoek op September 21 2007 8 0 8 1 8 2 Broadfoot A L Atreya S K Bertaux J L Blamont J E Dessler A J Donahue T M Forrester W T Hall D T Herbert F Holberg J B Hunter D M Krasnopolsky V A Linick S Lunine J I McConnell J C Moos H W Sandel B R Schneider N M Shemansky D E Smith G R Strobel D F Yelle R V 1989 Ultraviolet Spectrometer Observations of Neptune and Triton Science 246 4936 1459 66 Bibcode 1989Sci 246 1459B doi 10 1126 science 246 4936 1459 PMID 17756000 Overbye Dennis 5 November 2014 Bound for Pluto Carrying Memories of Triton New York Times in Engels Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 Oktober 2019 Besoek op 5 November 2014 Chang Kenneth 18 Oktober 2014 Dark Spots in Our Knowledge of Neptune New York Times in Engels Geargiveer vanaf die oorspronklike op 31 Mei 2020 Besoek op 21 Oktober 2014 11 0 11 1 11 2 11 3 Agnor C B Hamilton D P 2006 Neptune s capture of its moon Triton in a binary planet gravitational encounter PDF Nature 441 7090 192 4 Bibcode 2006Natur 441 192A doi 10 1038 nature04792 PMID 16688170 12 0 12 1 12 2 Prockter L M Nimmo F Pappalardo R T July 30 2005 A shear heating origin for ridges on Triton PDF Geophysical Research Letters 32 14 L14202 Bibcode 2005GeoRL 3214202P doi 10 1029 2005GL022832 Besoek op October 9 2011 13 0 13 1 Lassell William November 12 1847 Lassell s Satellite of Neptune Monthly Notices of the Royal Astronomical Society 10 1 8 Bibcode 1847MNRAS 8 9B doi 10 1093 mnras 10 1 8 Lassell William November 13 1846 Discovery of Supposed Ring and Satellite of Neptune Monthly Notices of the Royal Astronomical Society 7 9 157 Bibcode 1846MNRAS 7 157L doi 10 1093 mnras 7 9 154 Lassell William December 11 1846 Physical observations on Neptune Monthly Notices of the Royal Astronomical Society 7 10 167 168 Bibcode 1847MNRAS 7 297L doi 10 1093 mnras 7 10 165a Lassell W 1847 Observations of Neptune and his satellite Monthly Notices of the Royal Astronomical Society 7 17 307 308 Bibcode 1847MNRAS 7 307L doi 10 1002 asna 18530360703 Smith R W Baum R 1984 William Lassell and the Ring of Neptune A Case Study in Instrumental Failure Journal for the History of Astronomy 15 42 1 17 Bibcode 1984JHA 15 1S Flammarion Camille 1880 Astronomie populaire p 591 Geargiveer vanaf die oorspronklike op October 5 2011 Besoek op April 10 2007 Moore Patrick April 1996 The planet Neptune an historical survey before Voyager Wiley Praxis Series in Astronomy and Astrophysics 2nd uitg John Wiley amp Sons pp 150 see p 68 ISBN 978 0 471 96015 7 OCLC 33103787 Planet and Satellite Names and their Discoverers International Astronomical Union Geargiveer vanaf die oorspronklike op February 12 2008 Besoek op January 13 2008 Davies M Rogers P Colvin T 1991 A Control Network of Triton PDF J Geophys Res 96 E1 15675 15681 Bibcode 1991JGR 9615675D doi 10 1029 91JE00976 Seasons Discovered on Neptune s Moon Triton Space com 2010 Geargiveer 5 Oktober 2011 op Wayback Machine 21 0 21 1 21 2 Jacobson R A 3 April 2009 The Orbits of the Neptunian Satellites and the Orientation of the Pole of Neptune The Astronomical Journal 137 5 4322 4329 Bibcode 2009AJ 137 4322J doi 10 1088 0004 6256 137 5 4322 AS1 onderhoud ref harv link 22 0 22 1 Chyba C F Jankowski D G Nicholson P D July 1989 Tidal evolution in the Neptune Triton system Astronomy and Astrophysics 219 1 2 L23 L26 Bibcode 1989A amp A 219L 23C 23 0 23 1 Cruikshank Dale P 2004 Triton Pluto Centaurs and Trans Neptunian Bodies Space Science Reviews 116 421 439 Bibcode 2005SSRv 116 421C doi 10 1007 s11214 005 1964 0 ISBN 978 1 4020 3362 9 Ross MN Schubert G September 1990 The coupled orbital and thermal evolution of Triton Geophysical Research Letters 17 10 1749 1752 Bibcode 1990GeoRL 17 1749R doi 10 1029 GL017i010p01749 Origin of Martian Moons from Binary Asteroid Dissociation AAAS 57725 American Association for Advancement of Science Annual Meeting 2002 EXTREME KUIPER BELT OBJECT 2001QG298 AND THE FRACTION OF CONTACT BINARIES Geargiveer 5 Oktober 2011 op Wayback Machine Jewitt Dave 2005 Binary Kuiper Belt Objects University of Hawaii Geargiveer vanaf die oorspronklike op October 5 2011 Besoek op June 24 2007 Triton crashed into Neptune s moons New Scientist Nov 18 2017 29 0 29 1 Triton Voyager NASA June 1 2005 Geargiveer vanaf die oorspronklike op October 5 2011 Besoek op December 9 2007 Ruiz Javier December 2003 Heat flow and depth to a possible internal ocean on Triton Icarus 166 2 436 439 Bibcode 2003Icar 166 436R doi 10 1016 j icarus 2003 09 009 Medkeff Jeff 2002 Lunar Albedo Sky and Telescope Magazine Geargiveer vanaf die oorspronklike op May 23 2008 Besoek op February 4 2008 Grundy W M Buie M W Spencer J R October 2002 Spectroscopy of Pluto and Triton at 3 4 Microns Possible Evidence for Wide Distribution of Nonvolatile Solids The Astronomical Journal 124 4 2273 2278 Bibcode 2002AJ 124 2273G doi 10 1086 342933 Hussmann Hauke Sohl Frank Spohn Tilman November 2006 Subsurface oceans and deep interiors of medium sized outer planet satellites and large trans neptunian objects PDF Icarus 185 1 258 273 Bibcode 2006Icar 185 258H doi 10 1016 j icarus 2006 06 005 34 0 34 1 34 2 Overlooked Ocean Worlds Fill the Outer Solar System John Wenz Scientific American 4 Oktober 2017 Irwin L N Schulze Makuch D 2001 Assessing the Plausibility of Life on Other Worlds Astrobiology 1 2 143 60 Bibcode 2001AsBio 1 143I doi 10 1089 153110701753198918 PMID 12467118 Doyle Amanda 6 September 2012 Does Neptune s moon Triton have a subsurface ocean in Engels Space com Geargiveer vanaf die oorspronklike op 31 Mei 2020 Besoek op 18 September 2015 Miller Ron Hartmann William K May 2005 The Grand Tour A Traveler s Guide to the Solar System 3rd uitg Thailand Workman Publishing pp 172 73 ISBN 978 0 7611 3547 0 Lellouch E de Bergh C Sicardy B Ferron S Kaufl H U 2010 Detection of CO in Triton s atmosphere and the nature of surface atmosphere interactions Astronomy amp Astrophysics 512 L8 arXiv 1003 2866 Bibcode 2010A amp A 512L 8L doi 10 1051 0004 6361 201014339 39 0 39 1 Duxbury N S Brown R H August 1993 The Phase Composition of Triton s Polar Caps Science 261 5122 748 751 Bibcode 1993Sci 261 748D doi 10 1126 science 261 5122 748 PMID 17757213 Tryka K A Brown R H Anicich V Cruikshank D P Owen T C 1993 Spectroscopic Determination of the Phase Composition and Temperature of Nitrogen Ice on Triton Science 261 5122 751 4 Bibcode 1993Sci 261 751T doi 10 1126 science 261 5122 751 PMID 17757214 41 0 41 1 Smith B A Soderblom L A Banfield D Barnet C Basilevsky A T Beebe R F Bollinger K Boyce J M Brahic A 1989 Voyager 2 at Neptune Imaging Science Results Science 246 4936 1422 1449 Bibcode 1989Sci 246 1422S doi 10 1126 science 246 4936 1422 PMID 17755997 Stevens M H Strobel D F Summers M E Yelle R V April 3 1992 On the thermal structure of Triton s thermosphere Geophysical Research Letters 19 7 669 672 Bibcode 1992GeoRL 19 669S doi 10 1029 92GL00651 Besoek op October 8 2011 43 0 43 1 Savage D Weaver D Halber D June 24 1998 Hubble Space Telescope Helps Find Evidence that Neptune s Largest Moon Is Warming Up Hubblesite STScI 1998 23 Geargiveer vanaf die oorspronklike op October 5 2011 Besoek op December 31 2007 MIT researcher finds evidence of global warming on Neptune s largest moon Massachusetts Institute of Technology June 24 1998 Geargiveer vanaf die oorspronklike op October 5 2011 Besoek op December 31 2007 MacGrath Melissa June 28 1998 Solar System Satellites and Summary Hubble s Science Legacy Future Optical Ultraviolet Astronomy from Space Space Telescope Science Institute 291 93 Bibcode 2003ASPC 291 93M Buratti Bonnie J Hicks Michael D Newburn Ray L Jr January 21 1999 Does global warming make Triton blush PDF Nature 397 6716 219 20 Bibcode 1999Natur 397 219B doi 10 1038 16615 PMID 9930696 Geargiveer vanaf die oorspronklike PDF op June 11 2007 Besoek op December 31 2007 Gray D 1989 Voyager 2 Neptune navigation results Astrodynamics Conference 108 doi 10 2514 6 1990 2876 48 0 48 1 Schenk Paul M Zahnle Kevin December 2007 On the negligible surface age of Triton Icarus 192 1 135 49 Bibcode 2007Icar 192 135S doi 10 1016 j icarus 2007 07 004 Williams Matt 28 Julie 2015 Neptune s Moon Triton Universe Today Besoek op 2017 09 26 Oleson Steven R Triton Hopper Exploring Neptune s Captured Kuiper Belt Object PDF in Planetary Science Vision 2050 Workshop 2017 51 0 51 1 51 2 Soderblom L A Kieffer S W Becker T L Brown R H Cook A F II Hansen C J Johnson T V Kirk R L Shoemaker E M October 19 1990 Triton s Geyser Like Plumes Discovery and Basic Characterization PDF Science 250 4979 410 415 Bibcode 1990Sci 250 410S doi 10 1126 science 250 4979 410 PMID 17793016 Kargel JS 1994 Cryovolcanism on the icy satellites Earth Moon and Planets published 1995 67 1 3 101 113 Bibcode 1995EM amp P 67 101K doi 10 1007 BF00613296 USGS Astrogeology Research Program Gazetteer of Planetary Nomenclature search for Hili and Mahilani Geargiveer 5 Oktober 2011 op Wayback Machine Kirk R L 1990 Thermal Models of Insolation Driven Nitrogen Geysers on Triton Lunar and Planetary Science Conference XXI Lunar and Planetary Institute pp 633 634 Bibcode 1990LPI 21 633K Rubincam David Parry 2002 Polar wander on Triton and Pluto due to volatile migration Icarus 163 2 63 71 Bibcode 2003Icar 163 469R doi 10 1016 S0019 1035 03 00080 0 Elliot J L Hammel H B Wasserman L H Franz O G McDonald S W Person M J Olkin C B Dunham E W Spencer J R Stansberry J A Buie M W Pasachoff J M Babcock B A McConnochie T H 1998 Global warming on Triton Nature 393 6687 765 767 Bibcode 1998Natur 393 765E doi 10 1038 31651 57 0 57 1 Collins Geoffrey Schenk Paul March 14 18 1994 Triton s Lineaments Complex Morphology and Stress Patterns Abstracts of the 25th Lunar and Planetary Science Conference Houston TX 25 277 Bibcode 1994LPI 25 277C Aksnes K Brahic A Fulchignoni M Marov M Ya 1990 Working Group for Planetary System Nomenclature PDF Reports on Astronomy State University of New York published 1991 21A 613 19 1991IAUTA 21 613A Besoek op January 25 2008 59 0 59 1 59 2 Boyce Joseph M March 1993 A structural origin for the cantaloupe terrain of Triton In Lunar and Planetary Inst Twenty fourth Lunar and Planetary Science Conference Part 1 A F SEE N94 12015 01 91 24 165 66 Bibcode 1993LPI 24 165B Schenk P Jackson M P A April 1993 Diapirism on Triton A record of crustal layering and instability Geology 21 4 299 302 Bibcode 1993Geo 21 299S doi 10 1130 0091 7613 1993 021 lt 0299 DOTARO gt 2 3 CO 2 61 0 61 1 61 2 61 3 61 4 Strom Robert G Croft Steven K Boyce Joseph M 1990 The Impact Cratering Record on Triton Science 250 4979 437 39 Bibcode 1990Sci 250 437S doi 10 1126 science 250 4979 437 PMID 17793023 Ingersoll Andrew P Tryka Kimberly A 1990 Triton s Plumes The Dust Devil Hypothesis Science 250 4979 435 437 Bibcode 1990Sci 250 435I doi 10 1126 science 250 4979 435 PMID 17793022 Cruikshank D P Stockton A Dyck H M Becklin E E Macy W 1979 The diameter and reflectance of Triton Icarus 40 104 114 Bibcode 1979Icar 40 104C doi 10 1016 0019 1035 79 90057 5 Stone EC Miner ED December 15 1989 The Voyager 2 Encounter with the Neptunian System Science 246 4936 1417 21 Bibcode 1989Sci 246 1417S doi 10 1126 science 246 4936 1417 PMID 17755996 And the following 12 articles pp 1422 1501 USA gov The U S Government s Official Web Portal PDF Nasa gov September 27 2013 Besoek op 2013 10 10 Becky Ferreira Why We Should Use This Jumping Robot to Explore Neptune Motherboard 28 Augustus 2015 08 00 AM EST Besoek op 14 September 2014 Steven Oleson 7 Mei 2015 Triton Hopper Exploring Neptune s Captured Kuiper Belt Object NASA Glenn Research Center Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 Augustus 2016 Besoek op 11 Februarie 2017 Eksterne skakels WysigTriton by Nasa se Solar System Exploration Voyager 2 Encounters Neptune and Triton 1989 op YouTube Triton by The Nine Planets Triton insluitende kaart by Views of the Solar System Foto s van Triton van die NASA JPL Photojournal Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Triton maan Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia Ontsluit van https af wikipedia org w index php title Triton maan amp ol,