fbpx Saturnus se ringe
Wikipedia

Saturnus se ringe

Saturnus se ringe is die grootste planetêre ringstelsel in die Sonnestelsel. Hulle bestaan uit tallose klein deeltjies, wat wissel van ’n paar mikrometer tot ’n paar meter in deursnee wat groepe vorm wat om Saturnus wentel. Die deeltjies bestaan feitlik net uit ys wat effens besoedel word deur ruimtestof en ander chemikalieë.

Die volle ringstelsel, soos afgeneem deur die Cassiniruimtetuig op 15 September 2006 (foto verhelder).

Hoewel die ringe Saturnus helderder laat lyk, is hulle nie met die blote oog van die Aarde af sigbaar nie. Daar is talle openinge in die ringe waar minder deeltjies voorkom, wat óf veroorsaak word deur die planeet se mane óf waarvan die oorsaak onbekend is. Name word deur die Internasionale Astronomiese Unie (IAU) bepaal: Die breër openinge word "verdelings" genoem en die smaller openinge "gapings".

In Desember 2010 het die tydskrif National Geographic voorgestel dat die ringe die oorblyfsels van ’n reusemaan kan wees wat van sy ysige dop gestroop is voordat dit teen die planeet gebots het.

Inhoud

Galileo

’n Voorstelling van die ringe met kleur.

Galileo Galilei was die eerste mens wat die ringe om Saturnus gesien het, in 1610 deur sy teleskoop. Hy kon egter nie uitmaak wat dit was nie. Hy het geskryf dat Saturnus uit drie planete bestaan wat baie naby aan mekaar lê en altyd in dieselfde posisie ten opsigte van mekaar bly. "Hulle is in ’n lyn parallel met die diereriem, en die middelste een [Saturnus] is sowat drie keer die grootte van dié aan die kante [die kante van die ringe]." In 1612, toe die vlak van die ringe loodreg met die Aarde was, het hulle "verdwyn". Galileo kon dit nie verstaan nie en het gewonder: "Het Saturnus sy kinders ingesluk?" (met verwysing na die mite van die god Saturnus/Kronos wat sy kinders ingesluk het om te voorkom dat hulle sy bewind omverwerp). Hulle het in 1613 weer verskyn, en dit het Galileo verder verwar.

Ander teorieë

In 1655 het Christiaan Huygens die eerste mens geword wat voorstel dat ’n ring om Saturnus wentel. Met ’n teleskoop wat hy self ontwerp het en wat baie meer gevorderd as Galileo s’n was, het Huygens Saturnus bestudeer en geskryf: "Dit [Saturnus] word omring deur ’n dun, plat ring wat nêrens aan hom raak nie en oorhel na die sonnebaan." Robert Hooke was nog ’n persoon wat Saturnus vroeg al bestudeer het en hy het waargeneem dat die ringe skadu's gooi.

In 1675 het Giovanni Domenico Cassini vasgestel dat Saturnus se ring uit verskeie kleiner ringe bestaan met gapings tussenin; die grootste van dié gapings is later die Cassini-verdeling genoem. Hierdie verdeling is ’n 4 800 km wye streek tussen die A- en die B-ring. In 1787 het Pierre-Simon Laplace voorgestel dat die ringe bestaan uit ’n groot aantal soliede ringetjies.

James Clerk Maxwell het in 1859 gemeen die ringe kan nie solied wees nie, want dan sou hulle onstabiel gewees en opgebreek het. Hy het voorgestel dat die ringe uit talle klein deeltjies bestaan wat almal onafhanklik van mekaar om Saturnus wentel. Maxwell se teorie is 1895 korrek bewys met spektroskopiese waarnemings van die ringe deur James Keeler van die Allegheny-sterrewag by die Universiteit van Pittsburgh in die VSA.

Die ringe word alfabeties genommer in die volgorde van hul ontdekking. Die hoofringe (van die planeet af) is C, B en A, met die Cassini-verdeling, die grootste gaping, tussen ringe B en A. Verskeie dowwer ringe is meer onlangs ontdek. Die D-ring is baie dof en die naaste aan die planeet. Die dun F-ring lê net buite die A-ring. Buite dié is twee dowwer ringe, G en E.

Die donker Cassini-verdeling skei die wye B-ring en die buitenste A-ring op hierdie foto van die Hubble-ruimteteleskoop op 22 Maart 2004. Die baie dowwer C-ring is die naaste aan die planeet.

Die digte hoofringe strek van 7 000 tot 80 000 km bokant Saturnus se ewenaar. Hulle het ’n geraamde dikte van tussen 10 meter en 1 km, en bestaan uit 99,9% waterys met ’n fraksie onsuiwerhede. Die hoofringe se deeltjies is van 1 cm tot 10 m groot.

Die totale massa van die ringe is sowat 3 x 1019 kg. Dit is ’n baie klein deel van die massa van Saturnus – net effens minder as die massa van die maan Mimas. Onlangs is beweer dat die massa tot drie keer so groot kan wees weens groepvorming, maar dit is nog nie bewys nie.

Terwyl die grootste gapings, soos die Cassini-verdeling en die Encke-gaping, van die Aarde af gesien kan word, het albei Voyager-ruimtetuie waargeneem dat die ringe ’n ingewikkelde struktuur het met duisende dun gapings en ringe. Daar word geglo dit word veroorsaak deur die swaartekrag van Saturnus se baie mane. Sommige gapings word veroorsaak deur die bane van klein mane soos Pan, waarvan baie nog nie ontdek is nie, en dit lyk of sommige ringe beïnvloed word deur die swaartekraguitwerking van klein "herdersmane" wat materie wegstoot of aantrek.

Data van die Cassini-ruimtetuig dui aan dat die ringe hul eie atmosfeer het, onafhanklik van dié van Saturnus self. Die atmosfeer bestaan uit molekulêre suurstofgas (O2) wat geproduseer word wanneer ultravioletlig van die Son inwerk op waterys in die ringe.

In 1980 het Voyager 1 verby Saturnus beweeg en gewys die F-ring bestaan uit drie smal ringe wat lyk of dit op ’n komplekse manier vervleg is; dit is nou bekend dat die buitenste twee ringe bestaan uit knoetse, kinkels en klonte wat die illusie van vlegwerk skep, met die dowwer derde ring wat tussen hulle lê.

’n Kunstenaarsvoorstelling uit 2007 van die groepe ysdeeltjies wat die "soliede" deel van Saturnus se ringe vorm. Hulle hergroepeer voortdurend. Die grootste deeltjies is ’n paar meter in deursnee.

Nuwe foto's van die ringe wat omstreeks 11 Augustus 2009 deur die Cassini-ruimtetuig geneem is, wys dat die ringe op sommige plekke taamlik breër is as normaalweg. Dié verskil kan tot 4 km wees op die grens van die Keeler-gaping vanweë die wentelbaan van Daphnis, die maan wat die gaping veroorsaak.

Saturnus se ringe kan baie oud wees, dalk so oud soos die planeet self. Daar is twee hoofteorieë oor die ontstaan daarvan. Volgens die een teorie, wat aanvanklik in die 19de eeu voorgestel is deur Édouard Roche, was die ringe eens ’n maan van Saturnus (met die naam Veritas) waarvan die wentelbaan kleiner geword het totdat dit uitmekaar geruk is. ’n Variasie van die teorie is dat die maan gedisintegreer het nadat dit deur ’n groot komeet of asteroïde getref is. Die tweede teorie is dat die ringe nooit deel was van ’n maan nie, maar die oorblyfsels van die oorspronklike newel waaruit Saturnus gevorm is.

Dit lyk egter waarskynlik dat hulle bestaan uit materiaal van ’n maan van 400 tot 600 km in deursnee, groter as Mimas, wat versteur is. Die laaste keer dat daar sulke groot botsings was wat so ’n groot maan kon versteur, is tydens die Groot Bombardement sowat vier miljard jaar gelede.

Vanweë die helderheid en suiwerheid van die waterys in Saturnus se ringe word soms aangevoer dat hulle baie jonger as die planeet moet wees, dalk net 100 miljoen jaar oud, omdat die ruimtestof sou gelei het tot die verdonkering van die ringe. Nuwe navorsing dui egter daarop dat die B-ring dalk groot genoeg is om die invloed van sulke materiaal af te weer en dus die verdonkering van die ringe te verhoed. Die materiaal in die ringe kan herwin word namate groepe in die ringe vorm en dan deur botsings versteur word. Dit kan verduidelik hoekom die materiaal so jonk voorkom.

Die digste dele van Saturnus se ringstelsel is die A- en die B-ring, wat geskei word deur die Cassini-verdeling. Saam met die C-ring, wat in 1850 ontdek is en dieselfde eienskappe as die Cassini-verdeling het, vorm hulle die "hoofringe". Dié is digter en bevat groter deeltjies as die dowwer "stofringe". Laasgenoemde sluit in die D-, G- en E-ring, asook ander verder as die hoofringstelsel. Hierdie verstrooide ringe word as "stowwerig" beskryf vanweë die klein grootte van hul deeltjies (dikwels net ’n mikrometer in deursnee); hulle bestaan nie uit stof nie, maar nes die hoofringe hoofsaaklik uit waterys. Die F-ring, net buite die A-ring, is moeiliker om in ’n kategorie te plaas; dele daarvan is baie dig, maar dit bevat ook ’n groot mate van stofgroottedeeltjies.

’n Mosaïek in die natuurlike kleure van Saturnus se D-, C-, B-, A- en F-ring (links na regs), op 9 Mei 2007 geneem deur Cassini.

Tabelle

Notas:
(1) afstand is na die middel van die verdelings en ringe wat smaller as 1 000 km is
(2) nie-amptelike naam
(3) Naam soos bepaal deur die Internasionale Astronomiese Unie (IAU), tensy anders gemeld.
(4) Data meestal van Nasa se .

Hoofindeling van die ringe

Naam(3) Afstand van Saturnus
(van middel, in km)(4)
Breedte (km)(4) Genoem na
D-ring 66 900 – 74 510 7 500
C-ring 74 658 – 92 000 17 500
B-ring 92 000 – 117 580 25 500
Cassini-verdeling 117 580 – 122 170 4 700 Giovanni Domenico Cassini
A-ring 122 170 – 136 775 14 600
Roche-gaping 136 775 – 139 380 2 600 Édouard Roche
F-ring 140 180 (1) 30 – 500
Janus/Epimetheus-ring(2) 149 000 – 154 000 5 000 die mane Janus en Epimetheus
G-ring 166 000 – 175 000 9 000
Methone-ringboog(2) 194 230 ? die maan Methone
Anthe-ringboog(2) 197 665 ? die maan Anthe
Pallene-ring(2) 211 000 – 213 500 2 500 die maan Pallene
E-ring 180 000 – 480 000 300 000
Phoibe-ring ~4 000 000 – >13 000 000 die maan Phoibe

Strukture in die C-ring

Naam(3) Afstand van Saturnus
(van middel, in km)(4)
Breedte (km)(4) Genoem na
Colombo-gaping 77 870 (1) 150 Giuseppe Colombo
Titaan-ringetjie 77 870 (1) 25 die maan Titaan
Maxwell-gaping 87 491 (1) 270 James Clerk Maxwell
Maxwell-ringetjie 87 491 (1) 64 James Clerk Maxwell
Bond-gaping 88 705 (1) 30 William Cranch Bond en George Phillips Bond
1.470RS-ringetjie 88 716 (1) 16 sy radius
1.495RS-ringetjie 90 171 (1) 62 sy radius
Dawes-gaping 90 210 (1) 20 William Rutter Dawes

Strukture in die Cassini-verdeling

  • Bron:
Naam(3) Afstand van Saturnus
(van middel, in km)(4)
Breedte (km)(4) Genoem na
Huygens-gaping 117 680 (1) 285–400 Christiaan Huygens
Huygens-ringetjie 117 848 (1) ~17 Christiaan Huygens
Herschel-gaping 118 234 (1) 102 William Herschel
Russell-gaping 118 614 (1) 33 Henry Norris Russell
Jeffreys-gaping 118 950 (1) 38 Harold Jeffreys
Kuiper-gaping 119 405 (1) 3 Gerard Kuiper
Laplace-gaping 119 967 (1) 238 Pierre-Simon Laplace
Bessel-gaping 120 241 (1) 10 Friedrich Bessel
Barnard-gaping 120 312 (1) 13 Edward Emerson Barnard

Strukture in die A-ring

Naam(3) Afstand van Saturnus
(van middel, in km)(4)
Breedte (km)(4) Genoem na
Encke-gaping 133 589 (1) 325 Johann Encke
Keeler-gaping 136 505 (1) 35 James Keeler
  1. . Geargiveer vanaf op 2011-08-21. Besoek op2012-07-25.
  2. (in Engels). National Geographic. vanaf die oorspronklike op 23 Januarie 2018. Besoek op13 Desember 2010.
  3. Rao, Joe (2003). . space.com (in Engels). vanaf die oorspronklike op 26 September 2010. Besoek op28 Julie 2007.
  4. Baalke, Ron. . Saturn Ring Plane Crossings of 1995–1996 (in Engels). Jet Propulsion Laboratory. vanaf die oorspronklike op 31 Desember 2012. Besoek op23 Mei 2007.
  5. Alexander, A. F. O'D. (1962). The Planet Saturn. Londen: Faber and Faber Limited. pp. 108–109. ISBN 0-486-23927-6.
  6. (in Engels). StarChild. vanaf die oorspronklike op 22 Mei 2020. Besoek op6 Julie 2007.
  7. (in Engels). vanaf die oorspronklike op 22 Mei 2020. Besoek op8 Maart 2006.
  8. (in Engels). JOC/EFR. 2006. vanaf die oorspronklike op 25 Oktober 2019. Besoek op8 Julie 2007.
  9. Cornell University News Service (2005-11-10). . ScienceDaily. Besoek op2008-12-24.
  10. (in Engels). Nasa. vanaf die oorspronklike op 7 November 2015.
  11. Nicholson, P.D. and 16 co-authors (2008). "A close look at Saturn's rings with Cassini VIMS". Icarus. 193 (1): 182–212. Bibcode:. doi:.
  12. Zebker, H.A., Marouf, E.A., and Tyler, G.L. (1985). "Saturn's rings – Particle size distributions for thin layer model". Icarus. 64 (3): 531–548. Bibcode:. doi:.AS1-onderhoud: meer as een naam: authors list (link)
  13. Jerome Brainerd, , The Astrophysics Spectator, uitg. 1.8, 24 November 2004, besoek op 27 Mei 2009.
  14. Glen R. Stewart, S. J. Robbins, J. E. Colwell, "Evidence for a Primordial Origin of Saturn's Rings", 39th Annual Division of Planetary Sciences Conference, 8 Oktober 2007, 30 Junie 2009 op Wayback Machine 27 Mei 2009.
  15. Burns, J.A.; Hamilton, D.P.; Showalter, M.R. (2001). "". Interplanetary Dust. Ed. Grun, E.; Gustafson, B.A.S.; Dermott, S.T.; Fechtig H.. Springer. 641–725.
  16. . SPACE.com Staff (in Engels). space.com. 21 September 2009. vanaf die oorspronklike op 28 Augustus 2010. Besoek op26 September 2009.
  17. . Geargiveer vanaf op 2009-12-15. Besoek op2012-07-25.
  18. Kerr Richard A (2008). "Saturn's Rings Look Ancient Again". Science. 319 (5859): 21. doi:.
  19. . NASA/JPL and University of Colorado. 2007-12-12. Geargiveer vanaf op 2007-12-20. Besoek op2008-01-24.
  20. Porco, C. (October 1984). "The Eccentric Saturnian Ringlets at 1.29RS and 1.45RS". Icarus. Elsevier Science. 60 (1): 1–16. Bibcode:. doi:.Onbekende parameter |coauthors= geïgnoreer (help)
  21. Porco, C. C. (November 1987). "Eccentric features in Saturn's outer C ring". Icarus. Elsevier Science. 72 (2): 437–467. Bibcode:. doi:.Onbekende parameter |coauthors= geïgnoreer (help)
  22. Flynn, B. C. (November 1989). "Regular Structure in the Inner Cassini Division of Saturn's Rings". Icarus. Elsevier Science. 82 (1): 180–199. Bibcode:. doi:.Onbekende parameter |coauthors= geïgnoreer (help)
  23. Lakdawalla, E. (2009-02-09). . New names for gaps in Saturn's rings – The Planetary Society Blog]. Planetary Society. Besoek op2009-01-11.External link in |work= (help)[dooie skakel]

Saturnus se ringe
saturnus, ringe, grootste, planetêre, ringstelsel, sonnestelsel, hulle, bestaan, tallose, klein, deeltjies, wissel, paar, mikrometer, paar, meter, deursnee, groepe, vorm, saturnus, wentel, deeltjies, bestaan, feitlik, effens, besoedel, word, deur, ruimtestof, . Saturnus se ringe is die grootste planetere ringstelsel in die Sonnestelsel Hulle bestaan uit tallose klein deeltjies wat wissel van n paar mikrometer tot n paar meter in deursnee 1 wat groepe vorm wat om Saturnus wentel Die deeltjies bestaan feitlik net uit ys wat effens besoedel word deur ruimtestof en ander chemikaliee Die volle ringstelsel soos afgeneem deur die Cassiniruimtetuig op 15 September 2006 foto verhelder Hoewel die ringe Saturnus helderder laat lyk is hulle nie met die blote oog van die Aarde af sigbaar nie Daar is talle openinge in die ringe waar minder deeltjies voorkom wat of veroorsaak word deur die planeet se mane of waarvan die oorsaak onbekend is Name word deur die Internasionale Astronomiese Unie IAU bepaal Die breer openinge word verdelings genoem en die smaller openinge gapings In Desember 2010 het die tydskrif National Geographic voorgestel dat die ringe die oorblyfsels van n reusemaan kan wees wat van sy ysige dop gestroop is voordat dit teen die planeet gebots het 2 Inhoud 1 Geskiedenis 1 1 Galileo 1 2 Ander teoriee 2 Fisiese eienskappe 3 Ontstaan 4 Indeling en struktuur 4 1 Tabelle 4 1 1 Hoofindeling van die ringe 4 1 2 Strukture in die C ring 4 1 3 Strukture in die Cassini verdeling 4 1 4 Strukture in die A ring 5 Verwysings 6 Eksterne skakelsGeskiedenis WysigGalileo Wysig n Voorstelling van die ringe met kleur Galileo Galilei was die eerste mens wat die ringe om Saturnus gesien het in 1610 deur sy teleskoop Hy kon egter nie uitmaak wat dit was nie Hy het geskryf dat Saturnus uit drie planete bestaan wat baie naby aan mekaar le en altyd in dieselfde posisie ten opsigte van mekaar bly Hulle is in n lyn parallel met die diereriem en die middelste een Saturnus is sowat drie keer die grootte van die aan die kante die kante van die ringe In 1612 toe die vlak van die ringe loodreg met die Aarde was het hulle verdwyn Galileo kon dit nie verstaan nie en het gewonder Het Saturnus sy kinders ingesluk met verwysing na die mite van die god Saturnus Kronos wat sy kinders ingesluk het om te voorkom dat hulle sy bewind omverwerp 3 Hulle het in 1613 weer verskyn en dit het Galileo verder verwar 4 Ander teoriee Wysig In 1655 het Christiaan Huygens die eerste mens geword wat voorstel dat n ring om Saturnus wentel Met n teleskoop wat hy self ontwerp het en wat baie meer gevorderd as Galileo s n was het Huygens Saturnus bestudeer en geskryf Dit Saturnus word omring deur n dun plat ring wat nerens aan hom raak nie en oorhel na die sonnebaan 4 Robert Hooke was nog n persoon wat Saturnus vroeg al bestudeer het en hy het waargeneem dat die ringe skadu s gooi 5 In 1675 het Giovanni Domenico Cassini vasgestel dat Saturnus se ring uit verskeie kleiner ringe bestaan met gapings tussenin die grootste van die gapings is later die Cassini verdeling genoem Hierdie verdeling is n 4 800 km wye streek tussen die A en die B ring 6 In 1787 het Pierre Simon Laplace voorgestel dat die ringe bestaan uit n groot aantal soliede ringetjies 7 James Clerk Maxwell het in 1859 gemeen die ringe kan nie solied wees nie want dan sou hulle onstabiel gewees en opgebreek het Hy het voorgestel dat die ringe uit talle klein deeltjies bestaan wat almal onafhanklik van mekaar om Saturnus wentel 8 Maxwell se teorie is 1895 korrek bewys met spektroskopiese waarnemings van die ringe deur James Keeler van die Allegheny sterrewag by die Universiteit van Pittsburgh in die VSA Die ringe word alfabeties genommer in die volgorde van hul ontdekking 9 Die hoofringe van die planeet af is C B en A met die Cassini verdeling die grootste gaping tussen ringe B en A Verskeie dowwer ringe is meer onlangs ontdek Die D ring is baie dof en die naaste aan die planeet Die dun F ring le net buite die A ring Buite die is twee dowwer ringe G en E Fisiese eienskappe Wysig Die donker Cassini verdeling skei die wye B ring en die buitenste A ring op hierdie foto van die Hubble ruimteteleskoop op 22 Maart 2004 Die baie dowwer C ring is die naaste aan die planeet Die digte hoofringe strek van 7 000 tot 80 000 km bokant Saturnus se ewenaar Hulle het n geraamde dikte van tussen 10 meter 10 en 1 km 11 en bestaan uit 99 9 waterys met n fraksie onsuiwerhede 12 Die hoofringe se deeltjies is van 1 cm tot 10 m groot 13 Die totale massa van die ringe is sowat 3 x 1019 kg Dit is n baie klein deel van die massa van Saturnus net effens minder as die massa van die maan Mimas 14 Onlangs is beweer dat die massa tot drie keer so groot kan wees weens groepvorming 15 maar dit is nog nie bewys nie Terwyl die grootste gapings soos die Cassini verdeling en die Encke gaping van die Aarde af gesien kan word het albei Voyager ruimtetuie waargeneem dat die ringe n ingewikkelde struktuur het met duisende dun gapings en ringe Daar word geglo dit word veroorsaak deur die swaartekrag van Saturnus se baie mane Sommige gapings word veroorsaak deur die bane van klein mane soos Pan 16 waarvan baie nog nie ontdek is nie en dit lyk of sommige ringe beinvloed word deur die swaartekraguitwerking van klein herdersmane wat materie wegstoot of aantrek Data van die Cassini ruimtetuig dui aan dat die ringe hul eie atmosfeer het onafhanklik van die van Saturnus self Die atmosfeer bestaan uit molekulere suurstofgas O2 wat geproduseer word wanneer ultravioletlig van die Son inwerk op waterys in die ringe In 1980 het Voyager 1 verby Saturnus beweeg en gewys die F ring bestaan uit drie smal ringe wat lyk of dit op n komplekse manier vervleg is dit is nou bekend dat die buitenste twee ringe bestaan uit knoetse kinkels en klonte wat die illusie van vlegwerk skep met die dowwer derde ring wat tussen hulle le n Kunstenaarsvoorstelling uit 2007 van die groepe ysdeeltjies wat die soliede deel van Saturnus se ringe vorm Hulle hergroepeer voortdurend Die grootste deeltjies is n paar meter in deursnee Nuwe foto s van die ringe wat omstreeks 11 Augustus 2009 deur die Cassini ruimtetuig geneem is wys dat die ringe op sommige plekke taamlik breer is as normaalweg Die verskil kan tot 4 km wees op die grens van die Keeler gaping vanwee die wentelbaan van Daphnis die maan wat die gaping veroorsaak 17 Ontstaan WysigSaturnus se ringe kan baie oud wees dalk so oud soos die planeet self Daar is twee hoofteoriee oor die ontstaan daarvan Volgens die een teorie wat aanvanklik in die 19de eeu voorgestel is deur Edouard Roche was die ringe eens n maan van Saturnus met die naam Veritas waarvan die wentelbaan kleiner geword het totdat dit uitmekaar geruk is 4 n Variasie van die teorie is dat die maan gedisintegreer het nadat dit deur n groot komeet of asteroide getref is 18 Die tweede teorie is dat die ringe nooit deel was van n maan nie maar die oorblyfsels van die oorspronklike newel waaruit Saturnus gevorm is Dit lyk egter waarskynlik dat hulle bestaan uit materiaal van n maan van 400 tot 600 km in deursnee groter as Mimas wat versteur is Die laaste keer dat daar sulke groot botsings was wat so n groot maan kon versteur is tydens die Groot Bombardement sowat vier miljard jaar gelede 19 Vanwee die helderheid en suiwerheid van die waterys in Saturnus se ringe word soms aangevoer dat hulle baie jonger as die planeet moet wees dalk net 100 miljoen jaar oud omdat die ruimtestof sou gelei het tot die verdonkering van die ringe Nuwe navorsing dui egter daarop dat die B ring dalk groot genoeg is om die invloed van sulke materiaal af te weer en dus die verdonkering van die ringe te verhoed Die materiaal in die ringe kan herwin word namate groepe in die ringe vorm en dan deur botsings versteur word Dit kan verduidelik hoekom die materiaal so jonk voorkom 20 Indeling en struktuur WysigDie digste dele van Saturnus se ringstelsel is die A en die B ring wat geskei word deur die Cassini verdeling Saam met die C ring wat in 1850 ontdek is en dieselfde eienskappe as die Cassini verdeling het vorm hulle die hoofringe Die is digter en bevat groter deeltjies as die dowwer stofringe Laasgenoemde sluit in die D G en E ring asook ander verder as die hoofringstelsel Hierdie verstrooide ringe word as stowwerig beskryf vanwee die klein grootte van hul deeltjies dikwels net n mikrometer in deursnee hulle bestaan nie uit stof nie maar nes die hoofringe hoofsaaklik uit waterys Die F ring net buite die A ring is moeiliker om in n kategorie te plaas dele daarvan is baie dig maar dit bevat ook n groot mate van stofgroottedeeltjies n Mosaiek in die natuurlike kleure van Saturnus se D C B A en F ring links na regs op 9 Mei 2007 geneem deur Cassini Tabelle Wysig Notas 1 afstand is na die middel van die verdelings en ringe wat smaller as 1 000 km is 2 nie amptelike naam 3 Naam soos bepaal deur die Internasionale Astronomiese Unie IAU tensy anders gemeld 4 Data meestal van Nasa se Gazetteer of Planetary Nomenclature 1 21 22 23 Hoofindeling van die ringe Wysig Naam 3 Afstand van Saturnus van middel in km 4 Breedte km 4 Genoem naD ring 66 900 74 510 7 500 C ring 74 658 92 000 17 500 B ring 92 000 117 580 25 500 Cassini verdeling 117 580 122 170 4 700 Giovanni Domenico CassiniA ring 122 170 136 775 14 600 Roche gaping 136 775 139 380 2 600 Edouard RocheF ring 140 180 1 30 500 Janus Epimetheus ring 2 149 000 154 000 5 000 die mane Janus en EpimetheusG ring 166 000 175 000 9 000 Methone ringboog 2 194 230 die maan MethoneAnthe ringboog 2 197 665 die maan AnthePallene ring 2 211 000 213 500 2 500 die maan PalleneE ring 180 000 480 000 300 000 Phoibe ring 4 000 000 gt 13 000 000 die maan PhoibeStrukture in die C ring Wysig Naam 3 Afstand van Saturnus van middel in km 4 Breedte km 4 Genoem naColombo gaping 77 870 1 150 Giuseppe ColomboTitaan ringetjie 77 870 1 25 die maan TitaanMaxwell gaping 87 491 1 270 James Clerk MaxwellMaxwell ringetjie 87 491 1 64 James Clerk MaxwellBond gaping 88 705 1 30 William Cranch Bond en George Phillips Bond1 470RS ringetjie 88 716 1 16 sy radius1 495RS ringetjie 90 171 1 62 sy radiusDawes gaping 90 210 1 20 William Rutter DawesStrukture in die Cassini verdeling Wysig Bron 24 Naam 3 Afstand van Saturnus van middel in km 4 Breedte km 4 Genoem naHuygens gaping 117 680 1 285 400 Christiaan HuygensHuygens ringetjie 117 848 1 17 Christiaan HuygensHerschel gaping 118 234 1 102 William HerschelRussell gaping 118 614 1 33 Henry Norris RussellJeffreys gaping 118 950 1 38 Harold JeffreysKuiper gaping 119 405 1 3 Gerard KuiperLaplace gaping 119 967 1 238 Pierre Simon LaplaceBessel gaping 120 241 1 10 Friedrich BesselBarnard gaping 120 312 1 13 Edward Emerson BarnardStrukture in die A ring Wysig Naam 3 Afstand van Saturnus van middel in km 4 Breedte km 4 Genoem naEncke gaping 133 589 1 325 Johann EnckeKeeler gaping 136 505 1 35 James KeelerVerwysings Wysig NASA gov Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2011 08 21 Besoek op 2012 07 25 Saturn s Rings Made by Giant Lost Moon Study Hints in Engels National Geographic Geargiveer vanaf die oorspronklike op 23 Januarie 2018 Besoek op 13 Desember 2010 Rao Joe 2003 NightSky Friday See Saturn closest to Earth in 30 Years space com in Engels Geargiveer vanaf die oorspronklike op 26 September 2010 Besoek op 28 Julie 2007 4 0 4 1 4 2 Baalke Ron Historical Background of Saturn s Rings Saturn Ring Plane Crossings of 1995 1996 in Engels Jet Propulsion Laboratory Geargiveer vanaf die oorspronklike op 31 Desember 2012 Besoek op 23 Mei 2007 Alexander A F O D 1962 The Planet Saturn Londen Faber and Faber Limited pp 108 109 ISBN 0 486 23927 6 Saturn s Cassini Division in Engels StarChild Geargiveer vanaf die oorspronklike op 22 Mei 2020 Besoek op 6 Julie 2007 Historical Background of Saturn s Rings in Engels Geargiveer vanaf die oorspronklike op 22 Mei 2020 Besoek op 8 Maart 2006 James Clerk Maxwell on the nature of Saturn s rings in Engels JOC EFR 2006 Geargiveer vanaf die oorspronklike op 25 Oktober 2019 Besoek op 8 Julie 2007 NASA Solar System Exploration Saturn Rings Cornell University News Service 2005 11 10 Researchers Find Gravitational Wakes In Saturn s Rings ScienceDaily Besoek op 2008 12 24 Saturn Rings in Engels Nasa Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 November 2015 Nicholson P D and 16 co authors 2008 A close look at Saturn s rings with Cassini VIMS Icarus 193 1 182 212 Bibcode 2008Icar 193 182N doi 10 1016 j icarus 2007 08 036 Zebker H A Marouf E A and Tyler G L 1985 Saturn s rings Particle size distributions for thin layer model Icarus 64 3 531 548 Bibcode 1985Icar 64 531Z doi 10 1016 0019 1035 85 90074 0 AS1 onderhoud meer as een naam authors list link Jerome Brainerd Saturn s Rings The Astrophysics Spectator uitg 1 8 24 November 2004 besoek op 27 Mei 2009 Glen R Stewart S J Robbins J E Colwell Evidence for a Primordial Origin of Saturn s Rings 39th Annual Division of Planetary Sciences Conference 8 Oktober 2007 retrieved online Geargiveer 30 Junie 2009 op Wayback Machine 27 Mei 2009 Burns J A Hamilton D P Showalter M R 2001 Dusty Rings and Circumplanetary Dust Observations and Simple Physics Interplanetary Dust Ed Grun E Gustafson B A S Dermott S T Fechtig H Springer 641 725 Surprising Huge Peaks Discovered in Saturn s Rings SPACE com Staff in Engels space com 21 September 2009 Geargiveer vanaf die oorspronklike op 28 Augustus 2010 Besoek op 26 September 2009 The Real Lord of the Rings Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2009 12 15 Besoek op 2012 07 25 Kerr Richard A 2008 Saturn s Rings Look Ancient Again Science 319 5859 21 doi 10 1126 science 319 5859 21a Saturn s Rings May Be Old Timers NASA JPL and University of Colorado 2007 12 12 Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2007 12 20 Besoek op 2008 01 24 Porco C October 1984 The Eccentric Saturnian Ringlets at 1 29RS and 1 45RS Icarus Elsevier Science 60 1 1 16 Bibcode 1984Icar 60 1P doi 10 1016 0019 1035 84 90134 9 Onbekende parameter coauthors geignoreer help Porco C C November 1987 Eccentric features in Saturn s outer C ring Icarus Elsevier Science 72 2 437 467 Bibcode 1987Icar 72 437P doi 10 1016 0019 1035 87 90185 0 Onbekende parameter coauthors geignoreer help Flynn B C November 1989 Regular Structure in the Inner Cassini Division of Saturn s Rings Icarus Elsevier Science 82 1 180 199 Bibcode 1989Icar 82 180F doi 10 1016 0019 1035 89 90030 4 Onbekende parameter coauthors geignoreer help Lakdawalla E 2009 02 09 New names for gaps in the Cassini Division within Saturn s rings http www planetary org blog article 00001835 New names for gaps in Saturn s rings The Planetary Society Blog Planetary Society Besoek op 2009 01 11 External link in work help dooie skakel Eksterne skakels Wysig Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Saturnus se ringe Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse WikipediaDie Sonnestelsel Son Aardplanete Mercurius Venus Aarde Mars Gasreuse Jupiter Saturnus Ysreuse Uranus Neptunus Planete Reuseplanete Dwergplanete Pluto Ceres Haumea Makemake ErisMane Aarde Mars Kleinplanete Jupiter Saturnus Uranus Neptunus Pluto Haumea Eris Ringe Jupiter Saturnus Uranus NeptunusKlein Sonnestelselliggame Kleinplanete Asteroides Naby aarde voorwerpe Sentoure Trans Neptunus voorwerpe Komete Gordels en wolke Asteroidegordel Kuipergordel Verstrooide skyf Hillswolk OortwolkOntsluit van https af wikipedia org w index php title Saturnus se ringe amp ol,