fbpx H II-gebied
Wikipedia

H II-gebied

’n H II-gebied is ’n groot laedigtheidswolk van gedeeltelik geïoniseerde gas waarin nuwe sterre onlangs gevorm is. Die blou sterre met ’n kort lewensduur in hierdie gebiede straal groot hoeveelhede ultravioletlig uit en so word die omringende gas geïoniseer. H II-gebiede is dikwels verskeie honderde ligjare breed. Die eerste bekende H II-gebied was die Orion-newel, wat in 1610 deur Nicolas-Claude Fabri de Peiresc ontdek is.

NGC 604, ’n groot H II-gebied in die Triangulum-sterrestelsel.

Die streke is genoem na die groot hoeveelheid geïoniseerde atomiese waterstof (Engels: hydrogen) wat hulle bevat (’n H I-gebied bevat neutrale atomiese waterstof).

Inhoud

Donker stervormingstreke in die Arend-newel wat algemeen bekend is as die Pilare van die Skepping.

’n Paar van die helderste H II-gebiede is met die blote oog sigbaar. Dit lyk egter nie of enigeen van hulle gesien is voor die ontdekking van die teleskoop in die vroeë 17de eeu nie. Selfs Galileo het nie die Orion-newel gesien toe hy die eerste keer die sterreswerm daarin waargeneem het nie. (Johann Bayer het dit voorheen as ’n enkele ster, θ Orionis, geklassifiseer.) Die Franse sterrekundige Nicolas-Claude Fabri de Peiresc kry die eer dat hy die Orion-newel in 1610 ontdek het. Sedertdien is talle H II-gebiede in die Melkweg en ander sterrestelsels waargeneem.

William Herschel het die Orion-newel in 1774 gesien en dit beskryf as ’n "eenvormige mis, die chaotiese materiaal van toekomstige sonne". In die vroeë dae het sterrekundiges onderskei tussen "verspreide newels" (nou bekend as H II-gebiede), wat dynserig bly al word hulle deur groot teleskope bekyk, en newels waarin sterre onderskei kan word, nou bekend as sterrestelsels buite die Melkweg.

Die Orion-newel.

Herschel se hipotese van stervorming is eers 100 jaar later bevestig toe William Huggins met sy spektroskoop na verskeie newels gekyk het. Sommige, soos die Andromeda-newel, het spektra soortgelyk aan sterre gehad, maar eindelik is besef hulle is sterrestelsels met honderdmiljoene individuele sterre. Ander het baie anders gelyk. Die Orion-newel en ander soortgelyke voorwerpe het net ’n klein getal emissielyne getoon. In planetêre newels was die helderste van hierdie spektraallyne by ’n golflengte van 500,7 nanometer, en dit het nie met die lyn van enige bekende chemiese element ooreengestem nie. Eers is gemeen die lyn is dié van ’n onbekende element, wat "nebulium" genoem is – dieselfde idee het gelei tot die ontdekking van helium in 1868 deur die ontleding van die Son se spektrum. Terwyl helium egter op Aarde geïsoleer is kort ná die ontdekking daarvan in die Son se spektrum, is nebulium nie. In die vroeë 20ste eeu het Henry Norris Russell voorgestel die lyn by 500,7 nm is nie ’n nuwe element nie, maar ’n bekende een onder onbekende toestande.

Fisici het in die 1920's bewys in ’n gas by ’n uiters lae digtheid, kan elektrone opgewekte metastabiele energievlakke in atome en ione meebring wat by hoër digthede vinnig deur botsings gedeëksiteer word. Elektronoorgange van hierdie vlakke in dubbel geïoniseerde suurstof gee aanleiding tot die 500,7 nm-lyn. Hierdie spektraallyne kan slegs in gasse met ’n uiters lae digtheid gesien word. Spektroskopiese warnemings het dus gewys planetêre newels bestaan grootliks uit uiters veredelde geïoniseerde suurstofgas (OIII).

In die 20ste eeu het waarnemings getoon H II-gebiede bevat dikwels warm, helder sterre. Hierdie sterre het ’n massa van baie keer die Son s’n. Hulle het ’n kort bestaan van slegs ’n paar miljoen jaar (in vergelyking met die Son se sowat 10 miljard jaar). Daar is dus aangeneem H II-gebiede is gebiede waarin nuwe sterre vorm. Oor ’n tydperk van verskeie miljoene jare sal ’n sterreswerm in ’n H II-gebied vorm voordat stralingsdruk van die jong, warm sterre veroorsaak dat die newel verstrooi word. Die Plejades is ’n voorbeeld van ’n sterreswerm wat die H II-gebied waarin hulle gevorm het, "weggekook" het. Net spore van die newelagtigheid het oorgebly.

  1. Harrison, T.G. (1984). "The Orion Nebula—where in History is it". Quarterly Journal of the Royal Astronomical Society. 25: 65–79. Bibcode:.
  2. Anderson, L.D.; Bania, T.M.; Jackson, J.M.; et al. (2009). "The molecular properties of galactic HII regions". The Astrophysical Journal Supplement Series. 181 (1): 255–271. arXiv:. Bibcode:. doi:.
  3. Jones, Kenneth Glyn (1991). . Cambridge University Press. p. 157. ISBN 978-0-521-37079-0.
  4. Ridpath, Ian (2012). "Diffuse nebula".. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-960905-5.
  5. Huggins, W.; Miller, W.A. (1864). "On the Spectra of some of the Nebulae". Philosophical Transactions of the Royal Society of London. 154: 437–444. Bibcode:. doi:.
  6. Tennyson, Jonathan (2005). Astronomical spectroscopy: an introduction to the atomic and molecular physics of astronomical spectra. Imperial College Press. pp. 99–102. ISBN 978-1-86094-513-7.
  7. Russell, H.N.; Dugan, R.S.; Stewart, J.Q (1927). Astronomy II Astrophysics and Stellar Astronomy. Boston: Ginn & Co. p. 837.
  8. Bowen, I.S. (1928). "The origin of the nebular lines and the structure of the planetary nebulae". Astrophysical Journal. 67: 1–15. Bibcode:. doi:.
  9. O'Dell, C.R. (2001). (PDF). Annual Review of Astronomy and Astrophysics. 39 (1): 99–136. Bibcode:. doi:.
  10. Pudritz, Ralph E. (2002). . Science. 295 (5552): 68–75. Bibcode:. doi:. PMID .

H II-gebied
gebied, groot, laedigtheidswolk, gedeeltelik, geïoniseerde, waarin, nuwe, sterre, onlangs, gevorm, blou, sterre, kort, lewensduur, hierdie, gebiede, straal, groot, hoeveelhede, ultravioletlig, word, omringende, geïoniseer, dikwels, verskeie, honderde, ligjare,. n H II gebied is n groot laedigtheidswolk van gedeeltelik geioniseerde gas waarin nuwe sterre onlangs gevorm is Die blou sterre met n kort lewensduur in hierdie gebiede straal groot hoeveelhede ultravioletlig uit en so word die omringende gas geioniseer H II gebiede is dikwels verskeie honderde ligjare breed Die eerste bekende H II gebied was die Orion newel wat in 1610 deur Nicolas Claude Fabri de Peiresc ontdek is NGC 604 n groot H II gebied in die Triangulum sterrestelsel Die streke is genoem na die groot hoeveelheid geioniseerde atomiese waterstof Engels hydrogen wat hulle bevat n H I gebied bevat neutrale atomiese waterstof Inhoud 1 Waarnemings 2 Sien ook 3 Verwysings 4 Eksterne skakelsWaarnemings Wysig Donker stervormingstreke in die Arend newel wat algemeen bekend is as die Pilare van die Skepping n Paar van die helderste H II gebiede is met die blote oog sigbaar Dit lyk egter nie of enigeen van hulle gesien is voor die ontdekking van die teleskoop in die vroee 17de eeu nie Selfs Galileo het nie die Orion newel gesien toe hy die eerste keer die sterreswerm daarin waargeneem het nie Johann Bayer het dit voorheen as n enkele ster 8 Orionis geklassifiseer Die Franse sterrekundige Nicolas Claude Fabri de Peiresc kry die eer dat hy die Orion newel in 1610 ontdek het 1 Sedertdien is talle H II gebiede in die Melkweg en ander sterrestelsels waargeneem 2 William Herschel het die Orion newel in 1774 gesien en dit beskryf as n eenvormige mis die chaotiese materiaal van toekomstige sonne 3 In die vroee dae het sterrekundiges onderskei tussen verspreide newels nou bekend as H II gebiede wat dynserig bly al word hulle deur groot teleskope bekyk en newels waarin sterre onderskei kan word nou bekend as sterrestelsels buite die Melkweg 4 Die Orion newel Herschel se hipotese van stervorming is eers 100 jaar later bevestig toe William Huggins met sy spektroskoop na verskeie newels gekyk het Sommige soos die Andromeda newel het spektra soortgelyk aan sterre gehad maar eindelik is besef hulle is sterrestelsels met honderdmiljoene individuele sterre Ander het baie anders gelyk Die Orion newel en ander soortgelyke voorwerpe het net n klein getal emissielyne getoon 5 In planetere newels was die helderste van hierdie spektraallyne by n golflengte van 500 7 nanometer en dit het nie met die lyn van enige bekende chemiese element ooreengestem nie Eers is gemeen die lyn is die van n onbekende element wat nebulium genoem is dieselfde idee het gelei tot die ontdekking van helium in 1868 deur die ontleding van die Son se spektrum 6 Terwyl helium egter op Aarde geisoleer is kort na die ontdekking daarvan in die Son se spektrum is nebulium nie In die vroee 20ste eeu het Henry Norris Russell voorgestel die lyn by 500 7 nm is nie n nuwe element nie maar n bekende een onder onbekende toestande 7 Fisici het in die 1920 s bewys in n gas by n uiters lae digtheid kan elektrone opgewekte metastabiele energievlakke in atome en ione meebring wat by hoer digthede vinnig deur botsings gedeeksiteer word 8 Elektronoorgange van hierdie vlakke in dubbel geioniseerde suurstof gee aanleiding tot die 500 7 nm lyn 9 Hierdie spektraallyne kan slegs in gasse met n uiters lae digtheid gesien word Spektroskopiese warnemings het dus gewys planetere newels bestaan grootliks uit uiters veredelde geioniseerde suurstofgas OIII In die 20ste eeu het waarnemings getoon H II gebiede bevat dikwels warm helder sterre 9 Hierdie sterre het n massa van baie keer die Son s n Hulle het n kort bestaan van slegs n paar miljoen jaar in vergelyking met die Son se sowat 10 miljard jaar Daar is dus aangeneem H II gebiede is gebiede waarin nuwe sterre vorm 9 Oor n tydperk van verskeie miljoene jare sal n sterreswerm in n H II gebied vorm voordat stralingsdruk van die jong warm sterre veroorsaak dat die newel verstrooi word 10 Die Plejades is n voorbeeld van n sterreswerm wat die H II gebied waarin hulle gevorm het weggekook het Net spore van die newelagtigheid het oorgebly Sien ook WysigH I gebiedVerwysings Wysig Harrison T G 1984 The Orion Nebula where in History is it Quarterly Journal of the Royal Astronomical Society 25 65 79 Bibcode 1984QJRAS 25 65H Anderson L D Bania T M Jackson J M et al 2009 The molecular properties of galactic HII regions The Astrophysical Journal Supplement Series 181 1 255 271 arXiv 0810 3685 Bibcode 2009ApJS 181 255A doi 10 1088 0067 0049 181 1 255 Jones Kenneth Glyn 1991 Messier s nebulae and star clusters Cambridge University Press p 157 ISBN 978 0 521 37079 0 Ridpath Ian 2012 Diffuse nebula A dictionary of astronomy Oxford Oxford University Press ISBN 978 0 19 960905 5 Huggins W Miller W A 1864 On the Spectra of some of the Nebulae Philosophical Transactions of the Royal Society of London 154 437 444 Bibcode 1864RSPT 154 437H doi 10 1098 rstl 1864 0013 Tennyson Jonathan 2005 Astronomical spectroscopy an introduction to the atomic and molecular physics of astronomical spectra Imperial College Press pp 99 102 ISBN 978 1 86094 513 7 Russell H N Dugan R S Stewart J Q 1927 Astronomy II Astrophysics and Stellar Astronomy Boston Ginn amp Co p 837 Bowen I S 1928 The origin of the nebular lines and the structure of the planetary nebulae Astrophysical Journal 67 1 15 Bibcode 1928ApJ 67 1B doi 10 1086 143091 9 0 9 1 9 2 O Dell C R 2001 The Orion Nebula and its associated population PDF Annual Review of Astronomy and Astrophysics 39 1 99 136 Bibcode 2001ARA amp A 39 99O doi 10 1146 annurev astro 39 1 99 Pudritz Ralph E 2002 Clustered Star Formation and the Origin of Stellar Masses Science 295 5552 68 75 Bibcode 2002Sci 295 68P doi 10 1126 science 1068298 PMID 11778037 Eksterne skakels Wysig Wikimedia Commons het meer media in die kategorie H II gebied Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse WikipediaOntsluit van https af wikipedia org w index php title H II gebied amp ol,