×
Asteroïdegordel

Die asteroïdegordel is a torusvormige streek in die Sonnestelsel, rofweg tussen die wentelbane van Jupiter en Mars. Dit bestaan uit talle soliede, onreëlmatig gevormde liggame wat asteroïdes genoem word. Die gordel word ook die hoofasteroïdegordel genoem, aangesien daar ander asteroïdes ook in die Sonnestelsel is, soos die naby-aarde-voorwerpe en trojane.

Die asteroïdes van die binneste Sonnestelsel en Jupiter. Die gordel lê tussen die wentelbane van Jupiter en Mars.
Son
Jupiter-trojane
Wentelbane van die planete
Asteroïdegordel
Hilda-asteroïdes
Naby-aarde-voorwerpe (seleksie)
Die massa van die grootste 12 asteroïdes in vergelyking met die massa van al die ander asteroïdes in die gordel.

Inhoud

Die gordel bevat onder meer die dwergplaneet Ceres en die asteroïdes Vesta, Pallas en Higeia, wat saam sowat die helfte van die massa van die gordel beslaan. Van die kleiner asteroïdes is die grootte van ’n stofdeeltjie. Die totale massa van die gordel is sowat 4% van die Maan s'n, 22% van Pluto s'n en rofweg twee keer dié van Pluto se maan Charon (waarvan die deursnee 1 200 km is).

Ceres, die enigste voorwerp in die asteroïdegordel wat groot genoeg is om ’n dwergplaneet genoem te word, het ’n deursnee van sowat 950 km, terwyl Vesta, Pallas en Hygiea elk ’n gemiddelde deursnee van minder as 600 km het.

Die asteroïdes is so yl versprei dat verskeie onbemande ruimtetuie al daardeur gestuur is. Tog bots van die groot asteroïdes teen mekaar en dan kan ’n asteroïdefamilie gevorm word waarvan die lede dieselfde wentelbaaneienskappe en samestelling het. Botsings kan ook ’n fyn stof tot gevolg hê.

Soorte klein Sonnestelselliggame in ander streke is die naby-aarde-voorwerpe, sentoure, Kuipergordelvoorwerpe, verstrooideskyfvoorwerpe, sednoïdes en Oortwolkvoorwerpe.

Op 22 Januarie 2014 het wetenskaplikes van die Europese Ruimteagentskap (ESA) berig oor die heel eerste definitiewe waarneming van waterdamp op Ceres, die grootste voorwerp in die asteroïdegordel. Die waarneming is gedoen danksy die ver-infrarooivermoëns van die Herschel-ruimtesterrewag. Dié ontdekking was ’n verrassing, want gewoonlik kom waterdamp om komete voor en nie om asteroïdes nie. Volgens een van die wetenskaplikes raak die onderskeid tussen komete en asteroïdes al hoe kleiner.

Vorming

Verreweg die grootste voorwerp in die gordel is Ceres. Die totale massa van die asteroïdegordel is aansienlik minder as dié van Pluto, en sowat twee keer dié van Pluto se maan Charon.

In 1802, kort ná die ontdekking van Pallas, het Heinrich Olbers aan William Herschel voorgestel dat Ceres en Pallas fragmente van ’n hipotetiese veel groter planeet is wat eens in die Mars-Jupiter-streek voorgekom het en baie miljoene jare tevore ontplof het of deur ’n komeet getref is. (Die sterrekundige K.N. Saftsjenko van Odessa het voorgestel Ceres, Pallas, Juno en Vesta is ontsnapte mane eerder as fragmente van ’n planeet wat ontplof het). Die groot energie wat nodig is om ’n planeet te laat ontplof en die gordel se klein massa, wat net sowat 4% van die Maan s’n is, ondersteun nie die hipotese nie. Verder maak die aansienlike chemiese verskille tussen die asteroïdes dit moeilik om te verduidelik as hulle fragmente van een planeet is. In 2018 is in ’n studie deur navorsers aan die Universiteit van Florida bevind die asteroïdegordel is geskep deur oorblyfsels van verskeie antieke planete en nie net een nie.

Die huidige hipotese is dat die asteroïdegordel uit die oersonnewel ontstaan het as ’n groep planetesimale. Planetesimale is die kleiner voorlopers van protoplanete. Die sonnewelhipotese oor die vorming van die Sonnestelsel stem ooreen met die lank bestaande hipotese oor die ontstaan van planeetstelsels in die algemeen: ’n Wolk van interstellêre stof en gas het ingestort onder die invloed van swaartekrag en ’n draaiende kolk materiaal gevorm wat verder ineengedruk is om die Son en planete te vorm. Gedurende die eerste paar miljoen jaar van die Sonnestelsel se geskiedenis het ’n akkresieskyf gevorm waarin klewerige klein deeltjies teen mekaar gebots, aan mekaar gekleef en eindelik groter klonte gevorm het. Sodra die klonte groot genoeg was, het hulle ander materie aangetrek en planetesimale gevorm. Hulle het aanhou groei en die planete gevorm.

Tussen Mars en Jupiter het swaartekragversteurings deur Jupiter dit onmoontlik gemaak dat die materie planete kon vorm. Hulle het eerder om die Son bly wentel en soms teen mekaar gebots. Die botsings het te heftig geraak en in plaas van saamsmelt, het die planetesimale en die meeste van die protoplanete uitmekaargespat. As gevolg daarvan het 99,9% van die gordel se aanvanklike massa in die eerste 100 miljoen jaar van die Sonnestel se geskiedenis verlore gegaan.

Sommige fragmente het eindelik in die binneste Sonnestelsel beland en tot meteoorbotsings teen die binneplanete gelei. Die asteroïdes se wentelbane word steeds ontwrig wanneer hulle wentelperiodes om die Son ’n baanresonansie met Jupiter vorm. Teen hierdie wentelafstande kom ’n Kirkwoodgaping voor wanneer hulle in ander wentelbane geskuif word.

Evolusie

Die asteroïdes is nie oorblyfsels van die aanvanklike Sonnestelsel nie. Hulle het sedert hulle vorming aansienlike evolusie ondergaan, insluitende interne verhitting (in die eerste paar miljoene jaar), oppervlaksmelting vanweë botsings, ruimteverwering vanweë straling en ’n bombardement deur mikrometeoriete. Hoewel sommige wetenskaplikes hulle oorblyfsels van planetesimale noem, beskou ander hulle as ’n aparte verskynsel.

951 Gaspra, die eerste asteroïde wat deur 'n ruimtetuig afgeneem is, soos gesien met Galileo se 1991-verbyvlug (kleure is helderder gemaak).

Die massa van die huidige asteroïdegordel is vermoedelik net ’n fraksie van dié van die oorspronklike gordel. Volgens rekenaarsimulasies kon die oorspronklike gordel se massa met dié van die Aarde ooreengestem het. Die meeste materiaal is binne ’n miljoen jaar ná hulle vorming uit die gordel gewerp, hoofsaaklik weens swaartekragversteurings, en so het minder as 0,1% van die oorspronklike massa oorgebly. Sedert die gordel se vorming het die grootteverspreiding daarvan redelik stabiel gebly: Daar was nie ’n aansienlike toe- of afname in die tipiese grootte van die hoofgordelasteroïdes nie.

Die baanresonansie van 4:1 met Jupiter, by ’n radius van 2,06 AE, kan beskou word as die binneste grens van die asteroïdegordel. Versteurings deur Jupiter stuur liggame wat daarheen afwyk in onstabiele wentelbane. Die meeste liggame wat in die radius van hierdie gaping ontstaan het, is in die vroeë geskiedenis van die Sonnestelsel deur Mars aangetrek (wat ’n afelium by 1,67 AE het) of deur sy swaartekragversteurings weggewerp. Die Hungaria-asteroïdes is nader aan die Son as die 4:1-resonansie, maar word deur hulle groot baanhellings beskerm.

Toe die asteroïdes aanvanklik gevorm het, het die temperature op ’n afstand van 2,7 AE van die Son af ’n "sneeulyn" onder die vriespunt van water gevorm. Planetesimale wat verder weg van die Son gevorm het, het ys aangetrek. In 2006 is aangekondig ’n groep komete is in die asteroïdegordel anderkant die sneeulyn ontdek, en hulle het dalk die water verskaf vir die Aarde se oseane. Volgens sommige modelle het te min water tydens die vorming van die Aarde ontstaan om oseane te vorm, wat beteken ’n bron van buite, soos ’n bombardement deur komete, was nodig.

  • Asteroïde vir die ontdekking, verspreiding en samestelling van asteroïdes
  1. Toe die grafiek gemaak is, is gereken Ceres beslaan 'n derde van die massa van die gordel. Meer onlangse ramings is 'n kwart van die massa.
  2. Matt Williams (2015-08-23). . Universe Today. Besoek op2016-01-30.
  3. Krasinsky, G. A.; Pitjeva, E. V.; Vasilyev, M. V.; Yagudina, E. I. (July 2002). "Hidden Mass in the Asteroid Belt". Icarus. 158 (1): 98–105. Bibcode:. doi:.
  4. Pitjeva, E. V. (2005). (PDF). Solar System Research. 39 (3): 176–186. Bibcode:. doi:. Geargiveer vanaf (PDF) op 3 Julie 2014.
  5. Yeomans, Donald K. (13 Julie 2006). (in Engels). NASA JPL. vanaf die oorspronklike op 25 April 2020. Besoek op27 September 2010.
  6. Brian Koberlein (2014-03-12). . Universe Today. Besoek op2016-01-30.
  7. Küppers, Michael; O’Rourke, Laurence; Bockelée-Morvan, Dominique; Zakharov, Vladimir; Lee, Seungwon; von Allmen, Paul; Carry, Benoît; Teyssier, David; Marston, Anthony; Müller, Thomas; Crovisier, Jacques; Barucci, M. Antonietta; Moreno, Raphael (2014). "Localized sources of water vapour on the dwarf planet (1) Ceres". Nature. 505 (7484): 525–527. Bibcode:. doi:. ISSN . PMID .
  8. Harrington, J. D. (22 Januarie 2014). . NASA (in Engels). vanaf die oorspronklike op 26 September 2019. Besoek op22 Januarie 2014.
  9. . Open2.net (in Engels). vanaf die oorspronklike op 7 Augustus 2011. Besoek op15 Mei 2007.
  10. Bronshten (1971). .
  11. Masetti, M.; Mukai, K. (1 Desember 2005). (in Engels). NASA Goddard Spaceflight Center. vanaf die oorspronklike op 2 November 2014. Besoek op25 April 2007.
  12. . news.ufl.edu (in Engels). 2 Julie 2018. vanaf die oorspronklike op 12 Maart 2019. Besoek op17 Oktober 2018.
  13. (in Engels). CosmosUp. 17 Januarie 2016. vanaf die oorspronklike op 6 Desember 2018. Besoek op30 Januarie 2016.
  14. Watanabe, Susan (20 Julie 2001). (in Engels). Nasa. vanaf die oorspronklike op 24 Augustus 2012. Besoek op2 April 2007.
  15. Nola Taylor Redd (11 Junie 2012). . Space.com (in Engels). vanaf die oorspronklike op 26 April 2020. Besoek op30 Januarie 2016.
  16. Petit, J.-M.; Morbidelli, A.; Chambers, J. (2001). (PDF). Icarus. 153 (2): 338–347. Bibcode:. doi:. Geargiveer vanaf (PDF) op 21 Februarie 2007. Besoek op2007-03-22.
  17. Beatty, Kelly (10 Maart 2009). (in Engels). Sky & Telescope. vanaf die oorspronklike op 9 Augustus 2018. Besoek op30 April 2014.
  18. Delgrande, J. J.; Soanes, S. V. (1943). "Kirkwood's Gap in the Asteroid Orbits". Journal of the Royal Astronomical Society of Canada. 37: 187. Bibcode:.
  19. Clark, B. E.; Hapke, B.; Pieters, C.; Britt, D. (2002). "Asteroid Space Weathering and Regolith Evolution". Asteroids III. University of Arizona: 585. Bibcode:.Gaffey, Michael J. (1996). "The Spectral and Physical Properties of Metal in Meteorite Assemblages: Implications for Asteroid Surface Materials". Icarus. 66 (3): 468–486. Bibcode:. doi:. ISSN .Keil, K. (2000). . Planetary and Space Science. Besoek op2007-11-08.Baragiola, R. A.; Duke, C. A.; Loeffler, M.; McFadden, L. A.; Sheffield, J. (2003). "Impact of ions and micrometeorites on mineral surfaces: Reflectance changes and production of atmospheric species in airless solar system bodies". EGS – AGU – EUG Joint Assembly: 7709. Bibcode:.
  20. Chapman, C. R.; Williams, J. G.; Hartmann, W. K. (1978). "The asteroids". Annual Review of Astronomy and Astrophysics. 16: 33–75. Bibcode:. doi:.
  21. Kracher, A. (2005). (PDF). Ames Laboratory. Geargiveer vanaf (PDF) op 28 November 2007. Besoek op2007-11-08.
  22. Robert Piccioni (19 November 2012). (in Engels). Guidetothecosmos.com. vanaf die oorspronklike op 7 Julie 2017. Besoek op3 Mei 2013.
  23. . UANews (in Engels). vanaf die oorspronklike op 30 April 2020. Besoek op18 Oktober 2018.
  24. Alfvén, H.; Arrhenius, G. (1976). . SP-345 Evolution of the Solar System (in Engels). Nasa. vanaf die oorspronklike op 13 Mei 2007. Besoek op12 April 2007.
  25. Spratt, Christopher E. (April 1990). "The Hungaria group of minor planets". Journal of the Royal Astronomical Society of Canada. 84: 123–131. Bibcode:.
  26. Lecar, M.; Podolak, M.; Sasselov, D.; Chiang, E. (2006). "Infrared cirrus – New components of the extended infrared emission". The Astrophysical Journal. 640 (2): 1115–1118. arXiv:. Bibcode:. doi:.
  27. Berardelli, Phil (23 Maart 2006). (in Engels). Space Daily. vanaf die oorspronklike op 18 April 2020. Besoek op27 Oktober 2007.
  28. Lakdawalla, Emily (28 April 2006). (in Engels). The Planetary Society. Geargiveer vanaf op 1 Mei 2007. Besoek op20 April 2007.

Publikasie datum: September 03, 2021

asteroïdegordel, asteroïdegordel, torusvormige, streek, sonnestelsel, rofweg, tussen, wentelbane, jupiter, mars, bestaan, talle, soliede, onreëlmatig, gevormde, liggame, asteroïdes, genoem, word, gordel, word, hoofasteroïdegordel, genoem, aangesien, daar, ande. Die asteroidegordel is a torusvormige streek in die Sonnestelsel rofweg tussen die wentelbane van Jupiter en Mars Dit bestaan uit talle soliede onreelmatig gevormde liggame wat asteroides genoem word Die gordel word ook die hoofasteroidegordel genoem aangesien daar ander asteroides ook in die Sonnestelsel is soos die naby aarde voorwerpe en trojane 2 Die asteroides van die binneste Sonnestelsel en Jupiter Die gordel le tussen die wentelbane van Jupiter en Mars Son Jupiter trojane Wentelbane van die planete Asteroidegordel Hilda asteroides Naby aarde voorwerpe seleksie Die massa van die grootste 12 asteroides in vergelyking met die massa van al die ander asteroides in die gordel 1 Inhoud 1 Beskrywing 2 Oorsprong 2 1 Vorming 2 2 Evolusie 3 Sien ook 4 Verwysings 5 SkakelsBeskrywing WysigDie gordel bevat onder meer die dwergplaneet Ceres en die asteroides Vesta Pallas en Higeia wat saam sowat die helfte van die massa van die gordel beslaan 2 Van die kleiner asteroides is die grootte van n stofdeeltjie Die totale massa van die gordel is sowat 4 van die Maan s n 22 van Pluto s n en rofweg twee keer die van Pluto se maan Charon waarvan die deursnee 1 200 km is Ceres die enigste voorwerp in die asteroidegordel wat groot genoeg is om n dwergplaneet genoem te word het n deursnee van sowat 950 km terwyl Vesta Pallas en Hygiea elk n gemiddelde deursnee van minder as 600 km het 3 4 5 Die asteroides is so yl versprei dat verskeie onbemande ruimtetuie al daardeur gestuur is 6 Tog bots van die groot asteroides teen mekaar en dan kan n asteroidefamilie gevorm word waarvan die lede dieselfde wentelbaaneienskappe en samestelling het Botsings kan ook n fyn stof tot gevolg he Soorte klein Sonnestelselliggame in ander streke is die naby aarde voorwerpe sentoure Kuipergordelvoorwerpe verstrooideskyfvoorwerpe sednoides en Oortwolkvoorwerpe Op 22 Januarie 2014 het wetenskaplikes van die Europese Ruimteagentskap ESA berig oor die heel eerste definitiewe waarneming van waterdamp op Ceres die grootste voorwerp in die asteroidegordel 7 Die waarneming is gedoen danksy die ver infrarooivermoens van die Herschel ruimtesterrewag 8 Die ontdekking was n verrassing want gewoonlik kom waterdamp om komete voor en nie om asteroides nie Volgens een van die wetenskaplikes raak die onderskeid tussen komete en asteroides al hoe kleiner 8 Oorsprong WysigVorming Wysig Verreweg die grootste voorwerp in die gordel is Ceres Die totale massa van die asteroidegordel is aansienlik minder as die van Pluto en sowat twee keer die van Pluto se maan Charon In 1802 kort na die ontdekking van Pallas het Heinrich Olbers aan William Herschel voorgestel dat Ceres en Pallas fragmente van n hipotetiese veel groter planeet is wat eens in die Mars Jupiter streek voorgekom het en baie miljoene jare tevore ontplof het of deur n komeet getref is 9 Die sterrekundige K N Saftsjenko van Odessa het voorgestel Ceres Pallas Juno en Vesta is ontsnapte mane eerder as fragmente van n planeet wat ontplof het 10 Die groot energie wat nodig is om n planeet te laat ontplof en die gordel se klein massa wat net sowat 4 van die Maan s n is 3 ondersteun nie die hipotese nie Verder maak die aansienlike chemiese verskille tussen die asteroides dit moeilik om te verduidelik as hulle fragmente van een planeet is 11 In 2018 is in n studie deur navorsers aan die Universiteit van Florida bevind die asteroidegordel is geskep deur oorblyfsels van verskeie antieke planete en nie net een nie 12 Die huidige hipotese is dat die asteroidegordel uit die oersonnewel ontstaan het as n groep planetesimale 13 Planetesimale is die kleiner voorlopers van protoplanete Die sonnewelhipotese oor die vorming van die Sonnestelsel stem ooreen met die lank bestaande hipotese oor die ontstaan van planeetstelsels in die algemeen n Wolk van interstellere stof en gas het ingestort onder die invloed van swaartekrag en n draaiende kolk materiaal gevorm wat verder ineengedruk is om die Son en planete te vorm 14 Gedurende die eerste paar miljoen jaar van die Sonnestelsel se geskiedenis het n akkresieskyf gevorm waarin klewerige klein deeltjies teen mekaar gebots aan mekaar gekleef en eindelik groter klonte gevorm het Sodra die klonte groot genoeg was het hulle ander materie aangetrek en planetesimale gevorm Hulle het aanhou groei en die planete gevorm Tussen Mars en Jupiter het swaartekragversteurings deur Jupiter dit onmoontlik gemaak dat die materie planete kon vorm 13 15 Hulle het eerder om die Son bly wentel en soms teen mekaar gebots 16 Die botsings het te heftig geraak en in plaas van saamsmelt het die planetesimale en die meeste van die protoplanete uitmekaargespat As gevolg daarvan het 99 9 van die gordel se aanvanklike massa in die eerste 100 miljoen jaar van die Sonnestel se geskiedenis verlore gegaan 17 Sommige fragmente het eindelik in die binneste Sonnestelsel beland en tot meteoorbotsings teen die binneplanete gelei Die asteroides se wentelbane word steeds ontwrig wanneer hulle wentelperiodes om die Son n baanresonansie met Jupiter vorm Teen hierdie wentelafstande kom n Kirkwoodgaping voor wanneer hulle in ander wentelbane geskuif word 18 Evolusie Wysig Die asteroides is nie oorblyfsels van die aanvanklike Sonnestelsel nie Hulle het sedert hulle vorming aansienlike evolusie ondergaan insluitende interne verhitting in die eerste paar miljoene jaar oppervlaksmelting vanwee botsings ruimteverwering vanwee straling en n bombardement deur mikrometeoriete 19 Hoewel sommige wetenskaplikes hulle oorblyfsels van planetesimale noem 20 beskou ander hulle as n aparte verskynsel 21 951 Gaspra die eerste asteroide wat deur n ruimtetuig afgeneem is soos gesien met Galileo se 1991 verbyvlug kleure is helderder gemaak Die massa van die huidige asteroidegordel is vermoedelik net n fraksie van die van die oorspronklike gordel Volgens rekenaarsimulasies kon die oorspronklike gordel se massa met die van die Aarde ooreengestem het 22 Die meeste materiaal is binne n miljoen jaar na hulle vorming uit die gordel gewerp hoofsaaklik weens swaartekragversteurings en so het minder as 0 1 van die oorspronklike massa oorgebly 16 Sedert die gordel se vorming het die grootteverspreiding daarvan redelik stabiel gebly Daar was nie n aansienlike toe of afname in die tipiese grootte van die hoofgordelasteroides nie 23 Die baanresonansie van 4 1 met Jupiter by n radius van 2 06 AE kan beskou word as die binneste grens van die asteroidegordel Versteurings deur Jupiter stuur liggame wat daarheen afwyk in onstabiele wentelbane Die meeste liggame wat in die radius van hierdie gaping ontstaan het is in die vroee geskiedenis van die Sonnestelsel deur Mars aangetrek wat n afelium by 1 67 AE het of deur sy swaartekragversteurings weggewerp 24 Die Hungaria asteroides is nader aan die Son as die 4 1 resonansie maar word deur hulle groot baanhellings beskerm 25 Toe die asteroides aanvanklik gevorm het het die temperature op n afstand van 2 7 AE van die Son af n sneeulyn onder die vriespunt van water gevorm Planetesimale wat verder weg van die Son gevorm het het ys aangetrek 26 27 In 2006 is aangekondig n groep komete is in die asteroidegordel anderkant die sneeulyn ontdek en hulle het dalk die water verskaf vir die Aarde se oseane Volgens sommige modelle het te min water tydens die vorming van die Aarde ontstaan om oseane te vorm wat beteken n bron van buite soos n bombardement deur komete was nodig 28 Sien ook WysigAsteroide vir die ontdekking verspreiding en samestelling van asteroidesVerwysings Wysig Toe die grafiek gemaak is is gereken Ceres beslaan n derde van die massa van die gordel Meer onlangse ramings is n kwart van die massa 2 0 2 1 Matt Williams 2015 08 23 What is the Asteroid Belt Universe Today Besoek op 2016 01 30 3 0 3 1 Krasinsky G A Pitjeva E V Vasilyev M V Yagudina E I July 2002 Hidden Mass in the Asteroid Belt Icarus 158 1 98 105 Bibcode 2002Icar 158 98K doi 10 1006 icar 2002 6837 Pitjeva E V 2005 High Precision Ephemerides of Planets EPM and Determination of Some Astronomical Constants PDF Solar System Research 39 3 176 186 Bibcode 2005SoSyR 39 176P doi 10 1007 s11208 005 0033 2 Geargiveer vanaf die oorspronklike PDF op 3 Julie 2014 Yeomans Donald K 13 Julie 2006 JPL Small Body Database Browser in Engels NASA JPL Geargiveer vanaf die oorspronklike op 25 April 2020 Besoek op 27 September 2010 Brian Koberlein 2014 03 12 Why the Asteroid Belt Doesn t Threaten Spacecraft Universe Today Besoek op 2016 01 30 Kuppers Michael O Rourke Laurence Bockelee Morvan Dominique Zakharov Vladimir Lee Seungwon von Allmen Paul Carry Benoit Teyssier David Marston Anthony Muller Thomas Crovisier Jacques Barucci M Antonietta Moreno Raphael 2014 Localized sources of water vapour on the dwarf planet 1 Ceres Nature 505 7484 525 527 Bibcode 2014Natur 505 525K doi 10 1038 nature12918 ISSN 0028 0836 PMID 24451541 8 0 8 1 Harrington J D 22 Januarie 2014 Herschel Telescope Detects Water on Dwarf Planet Release 14 021 NASA in Engels Geargiveer vanaf die oorspronklike op 26 September 2019 Besoek op 22 Januarie 2014 A Brief History of Asteroid Spotting Open2 net in Engels Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 Augustus 2011 Besoek op 15 Mei 2007 Bronshten 1971 Origin of the Asteroids Masetti M Mukai K 1 Desember 2005 Origin of the Asteroid Belt in Engels NASA Goddard Spaceflight Center Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2 November 2014 Besoek op 25 April 2007 Study reveals secret origins of asteroids and meteorites news ufl edu in Engels 2 Julie 2018 Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Maart 2019 Besoek op 17 Oktober 2018 13 0 13 1 How Did The Asteroid Belt Form Was There A Planet There in Engels CosmosUp 17 Januarie 2016 Geargiveer vanaf die oorspronklike op 6 Desember 2018 Besoek op 30 Januarie 2016 Watanabe Susan 20 Julie 2001 Mysteries of the Solar Nebula in Engels Nasa Geargiveer vanaf die oorspronklike op 24 Augustus 2012 Besoek op 2 April 2007 Nola Taylor Redd 11 Junie 2012 Asteroid Belt Facts amp Information Space com in Engels Geargiveer vanaf die oorspronklike op 26 April 2020 Besoek op 30 Januarie 2016 16 0 16 1 Petit J M Morbidelli A Chambers J 2001 The Primordial Excitation and Clearing of the Asteroid Belt PDF Icarus 153 2 338 347 Bibcode 2001Icar 153 338P doi 10 1006 icar 2001 6702 Geargiveer vanaf die oorspronklike PDF op 21 Februarie 2007 Besoek op 2007 03 22 Beatty Kelly 10 Maart 2009 Sculpting the Asteroid Belt in Engels Sky amp Telescope Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 Augustus 2018 Besoek op 30 April 2014 Delgrande J J Soanes S V 1943 Kirkwood s Gap in the Asteroid Orbits Journal of the Royal Astronomical Society of Canada 37 187 Bibcode 1943JRASC 37 187D Clark B E Hapke B Pieters C Britt D 2002 Asteroid Space Weathering and Regolith Evolution Asteroids III University of Arizona 585 Bibcode 2002aste book 585C Gaffey Michael J 1996 The Spectral and Physical Properties of Metal in Meteorite Assemblages Implications for Asteroid Surface Materials Icarus 66 3 468 486 Bibcode 1986Icar 66 468G doi 10 1016 0019 1035 86 90086 2 ISSN 0019 1035 Keil K 2000 Thermal alteration of asteroids evidence from meteorites Planetary and Space Science Besoek op 2007 11 08 Baragiola R A Duke C A Loeffler M McFadden L A Sheffield J 2003 Impact of ions and micrometeorites on mineral surfaces Reflectance changes and production of atmospheric species in airless solar system bodies EGS AGU EUG Joint Assembly 7709 Bibcode 2003EAEJA 7709B Chapman C R Williams J G Hartmann W K 1978 The asteroids Annual Review of Astronomy and Astrophysics 16 33 75 Bibcode 1978ARA amp A 16 33C doi 10 1146 annurev aa 16 090178 000341 Kracher A 2005 Asteroid 433 Eros and partially differentiated planetesimals bulk depletion versus surface depletion of sulfur PDF Ames Laboratory Geargiveer vanaf die oorspronklike PDF op 28 November 2007 Besoek op 2007 11 08 Robert Piccioni 19 November 2012 Did Asteroid Impacts Make Earth Habitable in Engels Guidetothecosmos com Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 Julie 2017 Besoek op 3 Mei 2013 Asteroids Caused the Early Inner Solar System Cataclysm UANews in Engels Geargiveer vanaf die oorspronklike op 30 April 2020 Besoek op 18 Oktober 2018 Alfven H Arrhenius G 1976 The Small Bodies SP 345 Evolution of the Solar System in Engels Nasa Geargiveer vanaf die oorspronklike op 13 Mei 2007 Besoek op 12 April 2007 Spratt Christopher E April 1990 The Hungaria group of minor planets Journal of the Royal Astronomical Society of Canada 84 123 131 Bibcode 1990JRASC 84 123S Lecar M Podolak M Sasselov D Chiang E 2006 Infrared cirrus New components of the extended infrared emission The Astrophysical Journal 640 2 1115 1118 arXiv astro ph 0602217 Bibcode 2006ApJ 640 1115L doi 10 1086 500287 Berardelli Phil 23 Maart 2006 Main Belt Comets May Have Been Source Of Earths Water in Engels Space Daily Geargiveer vanaf die oorspronklike op 18 April 2020 Besoek op 27 Oktober 2007 Lakdawalla Emily 28 April 2006 Discovery of a Whole New Type of Comet in Engels The Planetary Society Geargiveer vanaf die oorspronklike op 1 Mei 2007 Besoek op 20 April 2007 Skakels WysigAsteroide ontdekkng van 1980 tot 2010 Asteroids Page Geargiveer 24 Mei 2007 op Wayback Machine at Nasa se verkenning van die Sonnestelsel Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Asteroidegordel Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal Die Sonnestelsel Son Aardplanete Mercurius Venus Aarde Mars Gasreuse Jupiter Saturnus Ysreuse Uranus Neptunus Planete Reuseplanete Dwergplanete Pluto Ceres Haumea Makemake ErisMane Aarde Mars Kleinplanete Jupiter Saturnus Uranus Neptunus Pluto Haumea Eris Ringe Jupiter Saturnus Uranus NeptunusKlein Sonnestelselliggame Kleinplanete Asteroides Naby aarde voorwerpe Sentoure Trans Neptunus voorwerpe Komete Gordels en wolke Asteroidegordel Kuipergordel Verstrooide skyf Hillswolk OortwolkOntsluit van https af wikipedia org w index php title Asteroidegordel amp ol,